Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije de mist in: ‘Ik voelde me verschrikkelijk en riep alleen maar ‘nee, nee, nee’

Marije de mist in: ‘Ik voelde me verschrikkelijk en riep alleen maar ‘nee, nee, nee’

Marije de mist in: ‘Ik voelde me verschrikkelijk en riep alleen maar ‘nee, nee, nee’

Marije Veerman (38) is hoofdredacteur van Flair en woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

De proefrit

“We waren nog maar net terug van vakantie, de was lag nog in hoopjes door het huis, maar we hadden de dag alweer volgepland. Vandaag stonden er vier proefritten op het programma. Mijn leasecontract liep af en in de vakantie was er ineens veel tijd om een nieuwe uit te kiezen en zaten we vanaf ons strandbedje van auto naar auto te scrollen. Kyano hing dan ergens tussen ons in. ‘Mam, weet je wat voor auto Enzo Knol heeft? Die is echt ziek.'”

“Uiteindelijk resulteerde het in een top vier. Bij dealer nummer één begon het al met een verkoper in een iets te strakke blouse die bij binnenkomst zei: ‘O, is de auto voor mevrouw. Wat leuk.’ En toen ik daarna met de sleutel de deur uitliep nog even met een knipoog tegen Franklin: ‘Nou succes hè.’ Je snapt, ik zat briesend in de auto. Ik heb weleens een leenauto gekregen, waarbij er vijf mannen verzuimden me te zeggen dat het een automaat betrof. Geen idee of dat expres was, maar ik heb zeker een kwartier op de parkeerplaats gestaan omdat ik geen idee had hoe ik moest wegrijden. Maar no way dat ik het zou vragen.”

“Dit was een elektrische auto en dat is raar rijden, hoor. Als je je voet van het gas haalt, remt hij automatisch. Na vijf minuten stond het zweet al op mijn rug. Toen kwam dealer nummer twee. Mijn enthousiasme was inmiddels al een stuk minder. ‘Iedereen moet altijd even wennen aan een Tesla’, zei de verkoper. ‘Dat duurt soms tien minuten, maar je hebt het zo door.’ Het stemde me niet echt gerust. Ik nam plaats op de bestuurdersstoel. De kinderen achterin jubelden intussen over ‘al die ruimte’ en het feit dat er een oplaadpunt voor hun telefoons aanwezig was. Franklin zette onze eigen playlist aan via Spotify, want ook dit behoorde tot de mogelijkheden van deze hypermoderne auto. Ik reed de straat uit, nam de bocht en toen: een bonk, een knal en daarna een luid gesis, gevolgd door een harde waarschuwingspiep vanuit de boordcomputer. Een klapband. En volgens Franklin – want als een soort struisvogel wilde ik de auto niet uitstappen om hem te inspecteren – had ik ook de velg beschadigd.”

“Ik voelde me verschrikkelijk. Riep alleen maar: ‘Nee, nee, nee.’ En dingen als: ‘Stomme rotauto, met zijn automatische rem.’ Ik wist dat ik de verkoper moest bellen, maar ik zag er huizenhoog tegenop. Franklin stelde voor om even terug te lopen, we waren immers nog geen twee minuten onderweg. Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor. Nog geen kwartier later stond hij alweer voor mijn neus, met de verkoper en een nieuwe auto om de proefrit mee af te maken. De verkoper deed een poging mijn ego wat op te lappen door te zeggen: ‘Joh, je bent echt niet de enige. Het is mij ook weleens overkomen.’ Ik waardeerde de poging, maar de deuk was best groot. Zelfs de woorden van Kyano, die me moed inpraatte door te zeggen dat de verkoper toch had gezegd dat het wennen was, kwamen niet echt binnen.”

Lees ook
Marije: ‘Alleen op een verlaten plek, in een vreemd land, kwam er een man naar me toe’

“De proefrit ging daarna als in een waas voorbij. Net als het verkooppraatje na afloop. ‘Deze auto doet alles automatisch. Hij remt zelfs als je voorganger stopt.’ Hij ontwijkt alleen geen stoepjes, dacht ik nog. Maar ik zei niets. Net op het moment dat we afscheid namen en naar onze eigen auto terugliepen, kwam hij het terrein op: een grote auto met oplegger met daarop de bewuste Tesla. Inclusief klapband en mijn ego.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 33-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Esmée Franken