Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen door de trieste symboliek ervan’

Marije: ‘Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen door de trieste symboliek ervan’

Column
Marije: ‘Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen door de trieste symboliek ervan’

Marije Veerman (38) is hoofdredacteur van de Flair. Samen met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) woont ze in Purmerend. Deze week verteld ze over perspectief tijdens corona en zijn vele persconferenties. 

Perspectief

“Weer zit ik op de bank naar een persconferentie te kijken. De bank waar de afgelopen maanden vaker op is gezeten dan in de hele acht jaar dat we dat ding hebben. Franklin constateerde zelfs al een kuil, precies daar waar we hele avonden series zitten weg te bingen. Een kuil in de bank als symbool voor 2020. Ik kreeg er spontaan tranen van in mijn ogen. Gewoon door de trieste symboliek ervan. Ik weet niet wat het is de afgelopen paar weken, maar ik huil sowieso om het minste of geringste. Alsof de uitzichtloosheid na tien maanden eindelijk vat op me heeft gekregen.”

“Elke persconferentie weer had ik het gevoel: nog éven. Nog even en we kunnen weer leven, met een tafel vol vrienden lachen en praten tot de nacht zich allang heeft aangediend. De voorpret van een vakantie en het eindeloos voordromen over kleine baaitjes met helderblauw water. Of het ultieme geluk op de gezichten van de kinderen als we spontaan besluiten naar onze favoriete pizzeria te gaan.”

‘Voor het eerst snap ik ook de mensen die liever hun kop in het zand steken en voor zichzelf hebben besloten niets te geloven van corona’

“Aan het begin van de coronacrisis waren we ergens nog stiekem blij en opgelucht dat het tempo van ons leven drastisch omlaag werd geschroefd. Toen alle clubjes werden afgezegd en je dus niet meer de hele dag heen en weer hoefde te taxiën met je blik op je horloge. Dat de ochtendstress niet meer bestond, omdat niemand de deur uit hoefde. De dankbaarheid voor extra tijd voor elkaar. Nog nooit was ons gezin zo veel samen als in 2020. Maar inmiddels zijn alle spelletjes al honderd keer gespeeld, de rondjes in het bos eindeloos vaak gelopen en kan ik mezelf er maar moeilijk toe zetten om weer iets nieuws te verzinnen om de stemming erin te houden.”

“Perspectief lijkt op de een of andere manier verder weg dan ooit. De kinderen snauwen tegen elkaar, Franklin moppert buitensporig veel over een zoutpot die ik blijkbaar niet op zijn plek heb teruggezet en ik weiger de afwasmachine nog uit te ruimen omdat ‘sorry hoor, maar waarom ben ik de enige hier die dit doet?’ De nutteloze irritaties stapelen zich op.”

Lees ook
Marije: ‘De waarheid, die moet je nooit proberen weg te stoppen’

“Natuurlijk weet ik ook wel dat we mazzel hebben. Dat iedereen om me heen nog gezond is, dat we onze banen nog hebben en financieel niets te klagen. Maar toch heb ik zin om als een klein kind met mijn voet op de grond te stampen. Zo van: nu is het genoeg! Nu is het klaar met die corona. Voor het eerst snap ik ook de mensen die liever hun kop in het zand steken en voor zichzelf hebben besloten niets te geloven van corona. Die op hun pannen slaand voor het Torentje staan en het afdoen als een complot. Het is natuurlijk ook doodeng. Dan is vluchten niets meer dan een menselijke reactie. Maar we moeten nu eenmaal door. Dus daarom voor jullie, maar misschien toch ook vooral tegen mezelf: maak het vanavond even extra gezellig en tel je zegeningen.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 05. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee