Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ik ergerde me altijd aan ouders die een kind bleven pushen, maar zelf deed ik keihard mee’

Marije: ‘Ik ergerde me altijd aan ouders die een kind bleven pushen, maar zelf deed ik keihard mee’

Column
Marije: ‘Ik ergerde me altijd aan ouders die een kind bleven pushen, maar zelf deed ik keihard mee’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont. 

“Mijn zoon is een dromer. Een jongen van 10 die je met trainingspak, voetbalschoenen en voetbaltas op schoot in de auto kunt zetten en die dan nog vraagt: ‘Mama, waar gaan we heen?’ Op school doet hij vaak wel zijn best om de uitleg te horen, maar tegen de tijd dat kinderen om hem heen beginnen met werken, komt hij ineens tot het besef dat hij geen idee heeft wat hij moet doen. Wat heeft hij gemist? Hij weet dat, wanneer hij dat aan de juf vraagt, hij weer op zijn kop krijgt, dus doet hij maar wat. Vaak de verkeerde opdracht.

‘Is het niet mijn taak om hem op te voeden tot iemand die kan meedraaien in de maatschappij? Om te zorgen dat hij het beste uit zichzelf haalt?’

Ik voel die knoop in zijn buik heus wel, maar ik kon mijn ongeduld altijd maar weinig succesvol verbergen. Want is het niet mijn taak om hem op te voeden tot iemand die kan meedraaien in de maatschappij? Om te zorgen dat hij het beste uit zichzelf haalt? Dus toen hij eindelijk het concept van de digitale klok begreep, maar dat een week later alweer vergeten was, riep ik weinig opvoedkundig uit: ‘Denk ná!’ Zijn rapport stond standaard vol met opmerkingen als: ‘te langzaam’ en ‘slechte concentratie’. Dat las hij natuurlijk ook. Het effect was dat hij het op een gegeven moment niet eens meer probeerde. ‘Mama,’ zei hij een keer. ‘Deze som kan ik niet. Die is voor de slimme kinderen.’ Dat brak mijn hart. 

Lees ook
Marije: ‘Sinds het moederschap ben ik mij extra bewust van wat er allemaal mis kan gaan’

En toen kreeg hij dus vorig jaar een nieuwe juf. Eentje die hem wel op waarde wist te schatten. Die even bij hem keek of hij wel met de juiste opdracht bezig was. En als hij als laatste nog bezig was met een toets en een ander kind maakte daar een opmerking over, zei ze: ‘Beter langzaam dan slordig.’ Ik merkte meteen het verschil. Hij groeide. Bijna letterlijk. Laatst kwam hij stralend thuis: ‘Mama, ik was met een toets beter dan de beste van de klas.’ Zijn ogen glommen; zijn schouders stonden net wat rechter. Ik ergerde me altijd mateloos aan van die ouders die een kind maar bleven pushen, maar eigenlijk deed ik zelf net zo hard mee. De maatschappij vraagt daar nou eenmaal om, is het excuus. Als ik mijn zoon vraag wat hij wil worden, antwoordt hij steevast: ‘Profvoetballer. En als dat niet lukt, wil ik reizen, mama.’ Ik weet nu dat dat het belangrijkste is. Hem de juiste omgeving bieden, zodat hij zélf alles eruit kan halen wat erin zit. Het is een les die ik in het afgelopen schooljaar wel geleerd heb. Dank je wel, juf Chantal.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 33. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee