Je bent hier: Home > Column > Marije over het moederschap: ‘Overweldigende liefde en pure doodsangst liggen dicht bij elkaar’

Marije over het moederschap: ‘Overweldigende liefde en pure doodsangst liggen dicht bij elkaar’

Column
Marije over het moederschap: ‘Overweldigende liefde en pure doodsangst liggen dicht bij elkaar’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (11) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Moederschap

“Ik weet nog de eerste keer dat ik zou bevallen. Dat ik maanden van tevoren al de voors en tegens zat af te wegen of ik thuis zou bevallen of in het ziekenhuis. Dat ik drie pyjama’s bestelde voor in mijn kraamweek, en dat mijn vluchttas al weken klaarstond bij de deur. Inclusief muziek en kaarsjes. Uiteindelijk zou de bevalling drie dagen duren, met, door pure uitputting van ons beiden, een keizersnee als finale. Toen al leerde ik dat het moederschap niet te regisseren valt. Dat het enige wat je kunt doen, is meebuigen.”

Instinct

“Ik was net 26, een meisje nog. Nog geen idee wat voor intense vreugde, liefde, maar ook angst het moederschap met zich mee zou brengen. Ik weet nog dat toen Kyano twee werd en we het plein voor de deur vol hadden gezet met zwembadjes, hij in één minuut van onoplettendheid met zwembandjes en al voorover van de trap viel. Dat ik het geluid van een vallend kind hoorde en, hoewel er die dag zeker vijftien kinderen aanwezig waren, ik bijna instinctief wist dat het ’t mijne was. Het was de eerste keer dat ik doorhad dat naast die overweldigende liefde ook pure doodsangst ligt. Zelfs nu nog loop ik naar boven wanneer ze bijvoorbeeld langer uitslapen dan normaal. Gewoon om even te kijken of alles nog wel goed is.”

‘Heb ik gehuild? Ik weet het eigenlijk niet meer, maar ik weet nog wel hoe trots ik op hem was’

“Een mijlpaal vond ik het, toen Kyano vier werd en voor het eerst naar de basisschool mocht. Met zijn rugtas op leek hij al zo groot. Op de drempel van het klaslokaal bleef hij even staan. Symbolisch bijna, om daarna op zijn gemak naar zijn stoeltje te lopen. Alsof hij wilde zeggen: ‘Geen zorgen mama, dit kan ik best.’ Heb ik gehuild? Ik weet het eigenlijk niet meer, maar ik weet nog wel hoe trots ik op hem was.”

Lees ook
Marije over haar vakantiegedrag: ‘In de auto terug werd er niet veel meer gezegd’

“Mijn kleine jongen, al zo groot. Ik moest weer aan dat moment denken, toen hij gisteren onder luid applaus van alle kinderen voor de laatste keer het schoolgebouw binnenliep. Zijn rugtas nonchalant over één schouder, nog diezelfde kalmte als acht jaar geleden. Was het echt al acht jaar? Nu voelde ik wel die traan. Een traan van trots, maar ook van weemoed. Dat hij niet meer aan mijn hand loopt, dat de speeltuin inmiddels stom is. Dat kleine jongens gewoon veel te snel groot worden. Na de vakantie staat hij weer op een nieuwe drempel. Van een andere school. Hij gaat het vast fantastisch doen.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 29. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee