Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ik ben blij dat mijn kinderen opgroeien in een mix van culturen, keukens en gewoonten’

Marije: ‘Ik ben blij dat mijn kinderen opgroeien in een mix van culturen, keukens en gewoonten’

Marije: ‘Ik ben blij dat mijn kinderen opgroeien in een mix van culturen, keukens en gewoonten’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

Eten

Ik was als kind echt een zeur als het op eten aankwam. Kort gezegd: ik lustte niets. Ik kan me nog de avonden herinneren dat ik in mijn eentje achter een bord met eten zat. Een koud prakje hutspot met rookworst. Mijn ouders met de handen in het haar op de bank. Ik moest immers toch íéts eten. Maar het hielp allemaal niet. Dan dwong mijn moeder mij nog één hap te nemen, en spuugde ik al dat naar binnen geprakte voedsel zo weer uit. Wanhoop moeten ze hebben gevoeld.

Als mijn beste vriendin van de basisschool vroeg of ik bleef eten, schudde ik mijn hoofd. Haar moeder riep dan al vanuit de keuken. “Nee, want Marije lúst niets!” Beschaamd keek ik dan naar de grond. Maar alleen al de geur van de zuurkool in de pan deed mijn maag omdraaien. Bij het middageten at ik alleen hagelslag, wat me steevast op opmerkingen kwam te staan van andere moeders dan de mijne. Ik vond dat altijd vervelend. Als kind wil je niet anders zijn dan anderen en zeker de aandacht niet op je gevestigd zien.

Er zijn in mijn jeugd heel wat etentjes geweest waarbij ik in paniek naar het bord keek dat voor mijn neus werd neergezet. Dan probeerde ik door heel veel te praten de aandacht af te leiden en verspreidde ik het eten strategisch over mijn bord. Hopend dat mijn tafelgezelschap dat niet opviel.

Inmiddels ben ik er gelukkig overheen gegroeid. Ik ontdekte andere keukens dan de Nederlandse en kwam erachter dat het met dat  ‘niets lusten’ wel meeviel. Ik hield gewoon niet van het eten waarmee ik opgroeide. Wat mijn vrienden en vriendinnen thuis aten, wat wij thuis aten: aardappelen, groenten en een stukje vlees, geprakt met een kuiltje jus. Als we vakantie hadden, gingen we naar de camping in Zuid-Frankrijk.

Eten deden we op de camping, waardoor we ook daar niet in contact kwamen met iets anders dan de meegebrachte blikken doperwten en wortelen en lang houdbaar vlees. Op de middelbare school raakte ik bevriend met kinderen met een andere culturele achtergrond dan de mijne en leerde daarmee ook ander eten kennen. Eten dat ik wél lekker vond. Roti, moksi, curry’s, ik lustte het allemaal en ontdekte langzaam dat eten ook iets leuks kon zijn. Iets om naar uit te kijken. Ik ben nog steeds blij dat ik dat mijn kinderen nu kan meegeven.

Lees ook
Marije: ‘Mam, er heeft iemand gemasturbeerd met een viltstift, maar nu is ze de dop kwijt’

Dat ze opgroeien in een geweldige mix van culturen, keukens en gewoonten. Bij onze familie-etentjes zijn er Surinaamse, Italiaanse en Dominicaanse gerechten en ook thuis koken we inmiddels uit veel verschillende keukens. Alleen Liv is niet altijd blij. Die zegt inmiddels: “Gatver, eten we al weer bami?” en vlucht dan naar haar beste vriendinnetje, waar ze staat te juichen als er hutspot op tafel komt. Met gehaktballen en een kuiltje jus.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.