Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije over pittige, eerste bevalling: ‘Ik weet nog hoe hulpeloos en mislukt ik me voelde’

Marije over pittige, eerste bevalling: ‘Ik weet nog hoe hulpeloos en mislukt ik me voelde’

Column
Marije over pittige, eerste bevalling: ‘Ik weet nog hoe hulpeloos en mislukt ik me voelde’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Hollands erfgoed

“Mijn eerste bevalling, twaalf jaar geleden, verliep niet helemaal zoals ik in mijn hoofd had. Ik was twee weken over tijd toen ik eindelijk weeën kreeg. Maar er kwam helemaal niets. Ik weet nog dat ik het, na een dag en een nacht met weeën die om de drie minuten kwamen, helemaal zat was. Ik kon de verloskundige die voor de zoveelste keer, mét stagiair, aan mijn bed stond – ‘Ik weet al hoeveel centimeter je hebt, maar ik laat de stagiair ook nog even voelen’ – wel schieten. Eén centimeter. Eén luttele centimeter. Verder kwam ik niet.”

“Uiteindelijk reed Franklin me naar het ziekenhuis waar de weeën werden opgewekt. Een weeënstorm van twaalf uur volgde. Ik kreeg een pompje om de pijn te verzachten, maar hoe hard ik ook kneep, de pijn werd niet minder. Ik weet nog hoe hulpeloos ik me voelde. Als een koe op een slachtbank. Bijna letterlijk, want doordat het ziekenhuis overvol was, lag ik al die tijd op een behandeltafel.”

‘Maanden later kreeg ik nog een jaloerse steek in mijn buik als ik iemand hoorde vertellen over die ‘prachtige ervaring’ en ‘de oerkracht’ die vrijkwam’

“Na een bevalling van drie dagen en drie nachten werd Kyano geboren met een keizersnee. Maanden later kreeg ik nog een jaloerse steek in mijn buik als ik iemand hoorde vertellen over die ‘prachtige ervaring’ en ‘de oerkracht’ die vrijkwam. Ik voelde me mislukt. Toen ik drie jaar later zwanger was van Liv, besloot ik het dan ook anders te doen. Dit keer nam ik het heft in eigen handen. Ik koos een andere gynaecoloog en besprak mijn zorgen. Samen stelden we een bevalplan op waarbij ze me een ruggenprik beloofde als de ontsluiting weer niet zou vorderen. Ik voelde me tien kilo lichter.”

“Maar toen dat moment kwam, zei de dienstdoende verloskundige verontwaardigd: ‘Nee hoor, een ruggenprik is geen optie. De bevalling is met één centimeter officieel nog niet eens begonnen.’ Ik stotterde nog iets over een bevalplan en noemde tussen de weeën door de naam van de gynaecoloog, maar die bleek een vrije dag te hebben. Met kordate stappen verliet ze de kamer. Nu nog kan ik die paniek voelen. De verlossing kwam uiteindelijk in de vorm van een man, die de dienst van haar overnam. Hij keek me één keer aan en besliste: een ruggenprik. Binnen een halfuur was de anesthesist opgeroepen en de prik gezet. ‘Geen zorgen mevrouw, onder mijn toezicht hoeft u geen pijn meer te lijden.’ Hij hield woord.  Acht uur later kwam Liv met een knip ter wereld. Acht uur waarvan ik er zeven heb geslapen.”

Lees ook
Marije: ‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’

“Ik moest hier weer aan denken toen ik onlangs las dat de Nederlandse bevalcultuur wordt opgenomen in de lijst van Nederlands immaterieel erfgoed. Met woorden als uniek, in eigen omgeving en Nederlandse vrouwen die graag hun eigen keuzes maken en wars zijn van medicalisering. En daar was hij toch weer even. Die steek.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 10-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee