Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Na een bevalling van drie dagen en een weeënstorm voelde ik me mislukt’

Marije: ‘Na een bevalling van drie dagen en een weeënstorm voelde ik me mislukt’

Marije: ‘Na een bevalling van drie dagen en een weeënstorm voelde ik me mislukt’

Een kwart van de vrouwen krijgt tijdens haar bevalling geen ruggenprik, terwijl ze dat wel wil. Resultaat is een onderzoek van EenVandaag en Ouders van Nu onder 10.000 vrouwen die afgelopen twee jaar een baby ter wereld brachten.

Hoofdredacteur Marije herkent dit en vertelt haar persoonlijke verhaal.

Mislukt

Mijn eerste bevalling, twaalf jaar geleden, liep niet helemaal zoals ik het in mijn hoofd had. Na twee weken overtijd kreeg ik weeën. Eindelijk kon ik Franklin bellen die op dat moment op zijn werk zat. Het voelde als in een film: “Lieverd, je moet naar huis komen, want de baby komt.” Maar er kwam helemaal niets. Ik weet nog dat ik het, na een dag en een nacht weeën die volgens het boekje om de drie minuten kwamen, helemaal zat was. Ik kon de verloskundige die voor de zoveelste keer, mét stagiair, aan mijn bed stond – “Ik weet al hoeveel centimeter je hebt, maar ik laat de stagiair ook nog even voelen” – wel schieten. Eén centimeter. Eén luttele centimeter. Verder kwam ik niet. Uiteindelijk reed Franklin me naar het ziekenhuis waar ik aan de weeënopwekkers moest. Een weeënstorm van twaalf uur volgde. Ik kreeg een pompje om de pijn te verzachten, maar hoe hard ik ook kneep, de pijn werd niet minder. Ik weet nog hoe hulpeloos ik me voelde. Als een koe op een slachtbank. Bijna letterlijk, want doordat het ziekenhuis overvol was, lag ik al die tijd op een behandeltafel. Na een bevalling van drie dagen en drie nachten werd Kyano geboren met een keizersnee. Maanden later kreeg ik nog een jaloerse steek in mijn buik als ik iemand hoorde vertellen over die ‘prachtige ervaring’ en ‘de oerkracht’ die vrijkwam. Ik voelde me mislukt.

Anders

Toen ik drie jaar later zwanger was van Liv, besloot ik het dan ook helemaal anders te doen. Dit keer nam ik het heft in eigen hand. Ik koos een andere gynaecoloog uit en besprak mijn zorgen. Samen stelden we een bevalplan op waarbij ze me op het hart drukte dat ik een ruggenprik zou krijgen als de ontsluiting weer niet zou vorderen. Ik voelde me tien kilo lichter. Maar toen dat moment kwam, riep de dienstdoende verloskundige verontwaardigd uit: “O nee hoor, een ruggenprik is geen optie. De bevalling is met één centimeter officieel nog niet eens begonnen.” Ik stotterde nog iets over een bevalplan en noemde tussen de weeën door de naam van de gynaecoloog, maar die bleek een vrije dag te hebben. Met kordate stappen verliet ze de kamer. Ik kan nu nog steeds die paniek voelen. De verlossing kwam uiteindelijk in de vorm van een man, die een uur later de dienst van haar overnam. Hij keek mij één keer aan en besliste een ruggenprik. De anesthesist werd opgeroepen en ik weet nog hoe verbaast hij reageerde. Hij had diezelfde verloskundige voordat hij naar huis ging nog gewezen ‘op die mevrouw van kamer 12’, maar ze had dit weggewuifd. “Geen zorgen mevrouw, onder mijn toezicht hoeft u geen millimeter pijn meer te lijden.” Hij hield woord. Acht uur later kwam Liv met een knip ter wereld. Acht uur waarvan ik er zeven heb geslapen.

Lees ook
Marije: ‘Ik vertelde de kinderen maar wat het was: het bed van onze bovenburen. Ze vroegen niet door’

Te laat

Ik moest hier weer aan denken toen ik vandaag las dat 1 op de 4 vrouwen die tijdens hun bevalling vragen om een ruggenprik deze niet of te laat krijgen. Dit terwijl de richtlijn al jaren is dat pijnbestrijding 24-7 beschikbaar moet zijn. De ziekenhuizen beweren nu dat het ligt aan een tekort aan anesthesisten, maar kom op, als je dit echt belangrijk vond, dan was dit allang geregeld?  Alsof er ooit wordt geschermd met een tekort aan ambulancepersoneel. En dat is denk ik meteen het hele probleem. In Nederland vinden we nog steeds dat bevallen pijn móet doen. Toen ik bevallen was van Kyano kirde mijn verloskundige nog dat de pijn toch was verdwenen zo gauw mijn zoon op mijn borst werd gelegd? Eh newsflash. Nee, de pijn verdwijnt niet, en de herinnering van de pijn ook niet. Het is een pijn die ik dertien jaar na mijn bevalling nog steeds kan terughalen.  Zorgen dat de ruggenprik 24-7 beschikbaar is voor iedere bevallen vrouw is een kwestie van willen, niet van kunnen.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.