Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Column Lisanne: ‘Langzaam kroop ik onder mijn steen vandaan. Wat moest ik dán dragen?’

Column Lisanne: ‘Langzaam kroop ik onder mijn steen vandaan. Wat moest ik dán dragen?’

Column Lisanne: ‘Langzaam kroop ik onder mijn steen vandaan. Wat moest ik dán dragen?’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Wortelbroek

Een vriendin vertelde me laatst terwijl we lunchten dat skinny jeans  ‘uit de mode’ waren. Of snel  ‘uit de mode zouden raken’. Nogal terloops zei ze het, tussen de regels door, alsof het nietszeggende informatie was die ze gewoon even kwijt wilde. Haar toon was zoals die van iemand die zegt: “Ik heb gisteren nieuwe oven-handschoenen gekocht.”  Maar ik vond het onheilspellend klinken, alsof er op modegebied een apocalyps aan zou komen die desastreus zou zijn voor mijn kledingkast en mijn kledingstijl.  “Dat méén je niet!!?!” antwoordde ik. Ik stopte met het eten van mijn club sandwich – als ik heftig nieuws moet verwerken krijg ik niets meer door mijn strot, en al helemáál geen club sandwich.

Ik keek naar mijn onderlijf. Als de broek die ik aanhad oranje was geweest, waren mijn benen voer geweest voor elk willekeurig langskomend konijn. Niet dat er konijnen langskwamen in het café, maar om maar aan te geven dat ik de worteligste wortelbroek droeg die er bestond. Plaats twee stukken groen loof boven mijn benen en de konijnenmaaltijd is compleet.

Ik dacht terug aan mijn eerste kennismaking met de wortelbroek. Dat was op Arnhem Centraal, ik had er afgesproken met mijn oudere achternichtje, ze droeg er eentje van denim.  “Dat dráág je toch niet!!!”  riep ik thuis tegen niemand in het bijzonder – mijn moeder droeg sowieso dingen die ik niet zou dragen en mijn vader en broertje hadden andere interesses. Maar ik kon er niet over uit, zo’n achterlijk strakke broek en dan ook nog zo achterlijk hoog boven je navel, het zag er niet úít! Mijn achternichtje degradeerde die dag in mijn ogen van ‘heel hip’ naar ‘ontzettend ouderwets’.

Een maand later droeg ik ook zo’n achterlijk strakke broek en dan ook nog zo achterlijk hoog boven mijn navel. En ik zag er goed úít. Het was niet dat ik dat zelf direct voelde, dat gevoel werd compleet bepaald door de tijdsgeest. Als iedereen het draagt wordt het vanzelf mooi. Vanaf dat moment was de wortelbroek mooi en mijn achternichtje een trendsetter. Hip zijn, leerde ik toen, was niet per se ergens op vooruitlopen. Het was wéten wanneer iets wat ooit  ‘uit’ was, weer ‘in’ wordt. De wortelbroek was het bewijs dat mode in een cirkeltje draait: heel erg ouderwets, steeds minder ouderwets, steeds hipper, heel erg hip, steeds minder hip, heel erg ouderwets, steeds minder ouderwets – en dat dan keer miljoen.

Lees ook
Column Lisanne: ‘Ik wil niet meer snuiven aan de keukentafel’

Na de lunch en de sinistere boodschap van mijn vriendin ging ik thuis googelen, zwevend tussen de ontkenningsfase en de acceptatiefase. De volkskrant kopte: ‘De skinny jeans zijn bijna weg, wijd is nu de mode’.  ‘De skinny is passé, jeans draag je oversized en donker’, schreef het tijdschrift Knack vorige maand. De denimtrend van het najaar is ‘allesbehalve skinny’, verkondigde Beau monde. Oké oké, duidelijk. Langzaam kroop ik onder mijn steen vandaan. Wat moest ik dán dragen? Flared jeans vind ik mezelf, klein van stuk, niet leuk staan. En ik vond wortelbroeken gewoon zo fijn zitten en zo leuk.

Er was maar één manier om de op handen zijnde apocalyps af te wenden, of in elk geval de schade te beperken. Gewoon volhouden. Gewoon de wortelbroek vol verve dragen en vieren. Zodat ik ooit, zoals mijn achternichtje bij mij deed, mensen weg kan blazen met mijn voorspellende gave. Ik vertrouw wat dat betreft volledig op the circle of the wortelbroek.

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 37-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.

fotografie Bart Honingh