Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Column Lisanne: ‘Waarom bestaat er geen Control-Z-knop voor het leven?’

Column Lisanne: ‘Waarom bestaat er geen Control-Z-knop voor het leven?’

Column Lisanne: ‘Waarom bestaat er geen Control-Z-knop voor het leven?’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Spullen

Op mijn vaders voormalige komkommer- en witlofkwekerij, die nu vooral als opslag diende, had een brand gewoed. De vlammen waren hoog en hongerig. Ons hele Gelderlandse dorp was uitgelopen, iedereen sprak erover, de regionale media strooiden met foto’s. De schuur waarin ooit de witlof stond, was ineens verleden tijd, de plek waar mijn broertje en ik vroeger met onze hele klas verstoppertje of oorlogje speelden, want de ruimte was er onbeperkt, er kwam geen einde aan die betonnen balzaal binnen vier muren.

De wc was er ongebruikt, maar dat had iets spannends vonden wij toen: de natuur ging er ongestoord z’n gang, klimop klom er door kiertjes naar binnen, er lagen muizen-keutels, het was er een kerkhof van insecten die het pand in waren gevlogen, maar nooit meer een uitweg hadden gevonden. Met mijn fijne familie – de schuur is nu in bezit van mijn oom en tante – konden we niets anders doen dan die vrijdagochtend vanachter een afzetlint dat je normaal alleen op Netflix of Het journaal ziet, kijken naar verwoesting en de daaropvolgende traag sussende werking die water had.

Brand

Zo gaat het dus bij een brand, dacht ik. Er staan nieuwsgierige dorpsbewoners op de oprit, journalisten bellen je op voor een citaatje, er zijn brandweermannen die blussen, overleggen (waarschijnlijk is het ontstaan door een kortsluiting, zeiden ze), er zijn eigenaren die niets kunnen doen en daarna komen er mannetjes in witte pakken, alsof ze op de maan lopen, om te kijken hoeveel asbestvervuiling er is. Er stonden nog wat oude spullen van mijn ouders in, een deel inboedel van mijn verhuizende neefje en spullen van twee ondernemers die de schuur als hun opslag gebruikten. Het zijn maar spullen, zei ik tegen mezelf, hopend dat de financiële rompslomp voor mijn oom en tante zou meevallen.

Waren spullen niet het toppunt van kapitalisme? Is het niet materialistisch en dus oppervlakkig om je aan spullen te hechten? Is je ontdoen van spullen – minimaliseren – geen trend geworden waar goeroes en zelfhulpboeken aan te pas komen? Make memories not money is een goed, aloud en allesomvattend levenscredo, toch? Toen zag ik een jongen bij het lint staan. Ik kende hem niet, maar zijn lijkbleke kleur verried meteen wie hij was: een van de ondernemers die zijn spullen in de schuur had staan.  “Alles is weg,” zei hij.

Vlagen paniek en vlagen verdriet maakten zich zo nu en dan van hem meester. Waarom bestaat er geen Control-Z-knop voor het leven? Hij vertelde hoe hij zijn meubelbedrijfje from scratch had opgericht. In de avonduren, de weekenden, naast zijn betaalde werk, omdat het zijn grote droom was en je dromen moet verwezenlijken, ook als je daar knetterhard voor moet werken. Hij kreeg klanten, rondde klussen af, kreeg betaald en investeerde meteen weer in nieuwe spullen waar hij blij van werd: nieuw materiaal, nieuw gereedschap, een nieuwe werkbank.

Lees ook
Column Lisanne: ‘Wat bóft het vee in ons land toch, mensen!’

“En voor jou?”  vroeg hij.  “Stond er iets van jou in?” Nee, antwoordde ik, en ik schaamde me: wat deed ík hier eigenlijk?  “Mijn jeugd ligt hier,” zei ik verontschuldigend.  “Ik groeide hier op, ik kan die schuur dromen. Althans, tot vanochtend.”  Nu was ie een zwartgeblakerd, smeulend karkas met hier en daar een pluim rook erboven.  “Dus voor jou ook emotionele waarde,” concludeerde de jongen. Ik knikte langzaam, zag mijn broertje en mij rennen, galmende voetstappen op het beton. Het zijn spullen, het zijn stenen, maar soms staan spullen en stenen voor verledens, toekomsten, dromen, verlangens – precies dingen die ertoe doen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie Bart Honingh