Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Column Lisanne: ‘I feel you, mijn man is soms ook een zak’

Column Lisanne: ‘I feel you, mijn man is soms ook een zak’

Column Lisanne: ‘I feel you, mijn man is soms ook een zak’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. 

Ruzie

Het was gewoon – zoals heel veel stelletjes weleens hebben – een doodnormale ruzie. Die – zoals heel veel stelletjes hebben – ontstond om iets wat we nu alweer zijn vergeten. Ruzies zijn vaak groter dan de reden waardoor ze zijn ontstaan, maar dat inzicht krijg je vaak pas een paar uren of dagen na de ruzie. Als het zeg maar te laat is voor een sussende sorry. Een relationele ruzie ontvlamt vaak per direct door wederzijdse koppigheid.

Persoonlijk vind ik vakantie het slechtste moment om ruzie te krijgen. Of je zit samen in een hotelkamer, of op het strand, of in de trein, of in een restaurant. In elk geval: je bent samen terwijl je bij een ruzie eigenlijk in je eentje beter af bent. Toen de Brabo en ik ruzie kregen, zaten we in een duur restaurant. Waar obers chic naar je knikken, waar mensen om je heen rustig op fluistertoon praten, waar de wijn met serieus, uitgestreken gezicht moet worden voorgeproefd en er meer lepels langs de borden liggen dan ik geestelijk aankan.

Het was de laatste avond van een vredelievende tiendaagse vakantie vol eten, wijn, zon, lol, strand, seks, feest en cultuur. Persoonlijk vind ik een restaurant de slechtste plek om ruzie te krijgen. Al voer je een act op met een acteertalent waar de inmiddels jarenlang ervaren crew van Soldaat van Oranje jaloers op zou zijn, dan nóg zijn er mensen om je heen die met goed afgestelde sociale antennes precies doorhebben dat er heibel in de tent is.

Ik zag een paar keer een vrouw meewarig naar me knikken – met zo’n blik van I feel you, mijn man is soms ook een zak – en ik vond mijn vriend op dat moment toevallig ook echt een zak. Dat zei ik ook, op fluistertoon zodat ik niet uit de toon zou vallen bij al die chique mensen die zo keurig ingetogen zaten te genieten van hun coquilles. De Brabo luisterde niet, of deed alsof hij niet luisterde, dat is een groot talent dat hij ten volste benut.

Ober

Hij stortte zich op zijn bord pasta alsof hij zich de afgelopen tien dagen niet elke dag tegoed had gedaan aan hamburgers, visgerechten, pizza’s, friet, magnums, cocktails en medium gebakken steaks. Ik daarentegen voelde mijn keel samenknijpen toen de ober me vriendelijk knikkend een bord overheerlijk uitziende en ruikende curry serveerde. De ober zag eruit als mister Carson uit Downton abbey, de opperbutler waar een heel huishouden op leunde omdat hij betrouwbaar en lief was, stug doch knuffelig.

Deze ober, een man van een jaar of zestig, had dat alles ook. De ober zag dat ik wilde huilen toen hij de Brabo zijn tweede wijntje inschonk. Hij glimlachte liever dan lief, knikte bedeesd en sloop stilletjes weg. Toen hij later terugkwam, vroeg hij niet of alles naar wens was. In plaats daarvan vroeg hij: “Kan ik nog iets voor jullie betekenen?” Een beetje troost en bijstand, wilde ik vragen.

Lees ook
Column Lisanne: ‘Vrouwen zijn zelfstandiger, maar hun eitjes zijn niet mee-geëvolueerd’

De Brabo vroeg de rekening en gaf de ober een flinke fooi om goed te maken dat ik vier happen van de Lekkerste & Duurste Curry Ooit ophad. Bij het afscheid zei de ober dat hij ons alllll the best wenste. Hij beklemtoonde elk woord nadrukkelijk.  “Take care and be good for yourself. And each other.” Bij dat laatste woord keek hij zelfs streng naar ons, zoals een lievelingsleraar kan kijken. Ik wilde de ober knuffelen, maar vermoedde dat de ober liever zag dat ik iemand anders knuffelde.

Herken jij de situatie van Lisanne?

Elke zaterdag een nieuwe column van Lisanne. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie Bart Honingh