Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Column Lisanne: ‘Heb je je moeder nog als ze niet meer leeft? Ze blijft altijd mijn moeder, toch?’

Column Lisanne: ‘Heb je je moeder nog als ze niet meer leeft? Ze blijft altijd mijn moeder, toch?’

Column Lisanne: ‘Heb je je moeder nog als ze niet meer leeft? Ze blijft altijd mijn moeder, toch?’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Rennen dan maar

Het was mistig en heel donker, ik had op dat moment gewacht, ik hield ervan om in het donker hard te lopen, want wat het is: ik zie dan weinig, heb dan geen afleiding om me heen en dan kan ik denken aan dingen waarvoor ik tegelijkertijd wil wegrennen. Aan dingen die ik mis, of vooral aan mensen die ik mis, en dan vooral een specifiek mens dat ik mis, een kleurrijk mens, mijn lievelingsmens, mijn moeder.

Die dag had iemand me gevraagd waar mijn ouders woonden. Een achteloze vraag was het, en toen zei ik dat ik alleen nog een vader had en geen moeder meer. Een achteloos antwoord was het, waar ik pas hijgend en hardlopend over na durfde te denken. Is dat feitelijk waar? Heb je je moeder nog als ze niet meer leeft? Ze blijft altijd mijn moeder, toch? En waar zou ze dan nu zijn?

Als dochter vond ik dat ik het recht had om te weten waar mijn moeder is, dat zou me zo veel zielenrust geven. Ik hoefde haar niet te spreken, niet te bellen, als ik maar wist waar ze is, of ze gelukkig is, of ze er fucking lekkere cappuccino kan drinken en flessen rosé, al lachend, en of ze er kaarsjes hebben die ze kan aansteken want ze hield zo van kaarsjes, of ze er U2 draaien, of ze er musea hebben, kroegen, andere dochters en zonen over wie ze zich kan ontfermen, ze kon zo goed zorgen.

En er moet een paarse, zachte sofa zijn en een grote tv, en ik vroeg me af of haar overleden beste vriend ook daar is waar zij is en haar gestorven ouders, haar overleden nichtjes. Ik had lang niet meer aan mijn moeder gedacht. Of, nou ja, wel aan haar gedacht, maar dan meer van: ah, mooie bloem, lievelingskleur van mama. Of: o, leuk liedje, kon mama zo heerlijk op dansen in de woonkamer. Ik dacht aan haar leven en niet meer zo vaak aan haar dood.

Lees ook
Column Lisanne: ‘Waarom bestaat er geen Control-Z-knop voor het leven?’

Acda en de Munnik

De mist vergemakkelijkte het ademen de hele tijd, maar ineens stokte het in mijn keel, al liet ik me er niet door belemmeren, ik rende en rende – waar zou ze zijn, die moeder van me, dat mooie, lieve lievelingsmens van me, verdómme, en waarom was ze dan niet hier, al vier jaar lang niet, verdommeverdommeverdomme. Rennen bleef ik, denken bleef ik, en ineens popte er een liedje op in dat drukke hoofd van me. Ren Lenny ren van Acda en de Munnik, over een vader die is overleden en aan zijn zoon duidelijk wil maken dat hij de wind is.

Ren Lenny, ren
Als je me mist ren even heel hard met me mee
Ren Lenny, ren
En ben je boos, heb je geen zin, ren toch maar hard tegen me in
Ren Lenny, ren

Ik dacht aan hoe mijn moeder altijd hardliep, met een hysterisch gekleurd trainingspak aan, een achterlijk grote muts op, en ook zij ging altijd in het donker, vooral als ze het een tijdje niet had gedaan –  “dan zien voorbijgangers niet dat ik tussendoor stiekem wandel.” Ik moest erom lachen, ineens, heel hard, en toen huilen, ineens, heel hard. Ren, Lisanne, ren, als je me mist, ren even heel hard met me mee.

Elke zaterdag een nieuwe column van Lisanne. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie Bart Honingh