Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Column Lisanne: ‘Wat bóft het vee in ons land toch, mensen!’

Column Lisanne: ‘Wat bóft het vee in ons land toch, mensen!’

Column Lisanne: ‘Wat bóft het vee in ons land toch, mensen!’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Vrolijk vlees

Op de A2 reed ik achter een vracht-wagen waarin varkens zaten. Op de laadklep stond een tekst: BUSINESSCLASS VEEVERVOER, in vrolijk gekleurde hoofdletters. Ik vroeg me af of de varkens in kwestie misschien voorrang kregen bij het instappen? Geen lange rijen van andere dieren die ongeduldig, trappelend van enthousiasme, staan te wachten om mee te mogen? En zouden ze dan onderweg champagne krijgen? Zouden er zachte kussentjes in die wagen liggen? En zouden ze dan meer moeten betalen voor zo’n ticket? Of ben je als varken sowieso zo’n geluksvogel dat je niet tweedeklas hoeft te reizen?

Een dag nadat ik ontdekte dat er businessclass veevervoer voor varkens bestond, reed ik achter een soortgelijke vrachtwagen. Daar stond alleen ‘veevervoer’ op, maar daaronder stond een schattig, mollig varkentje getekend. Het lachte breed naar me en zwaaide uitgelaten naar al het publiek dat achter hem reed. Ik vroeg me af of varkens op weg naar een slachthuis inderdaad zouden zwaaien. Zo goed ken ik varkens niet, moet je weten.

Dus ’s avonds googelde ik op ‘zwaaiend varken’. Nul resultaten. Vreemd, dacht ik. Ik had het toch goed gezien op die vrachtwagen? Niet lang daarna, alsof het me de hele tijd achtervolgde, was het de Jumbo die me wist te verrassen met een reclamefolder. Afgebeeld: stukken vlees verpakt in plastic. Reclametekst: ‘Vrolijke varkens’. Ik keek nog eens goed naar de afbeelding, ik speurde en speurde, maar zag nergens een varken vrolijk door de modder rollen, of spelen met soortgenoten.

Vleesindustrie

Weinig vrolijkheid mijns inziens, maar goed, misschien zag ik het allemaal te pessimistisch in. Misschien ben ik een sfeerspons. Het lag vast aan mij. Misschien moest ik gewoon die reclameteksten geloven, die zo vol staan met positieve jubel-superlatieven. Misschien moet ik me niet afvragen wat er precies ‘eerlijk’ is aan een varken dat wordt gedood tegen zijn wil in. Wat er  ‘feestelijk’ is aan een rollade waar een kip zo voor is vetgemest dat ie door zijn pootjes zakt.

En misschien moet ik me ook niet afvragen wat er  ‘ambachtelijk’ is aan een knuffelbare koe die in angst verkeert en pijn heeft in de periode voordat hij uiteindelijk wordt gedood. Want dat is niet wat de vleesindustrie mij wil laten denken, mij wil doen geloven: de vleesindustrie heeft niet voor niets een sterke lobby waar zelfs de Europese Unie voor zwicht. Vlees consumeren moet vooral leuk blijven – en niet gepaard gaan met klimaatbesef, bewustwording of schuldgevoel.

Eerlijke informatie kan de vleesindustrie klanten kosten. Even leek het erop dat de Europese subsidie op reclames voor vlees zou verdwijnen, maar dat voorstel ging toch weer van de baan, schreef  Trouw vorig jaar. Tussen 2016 en 2019 trok de Europese Commissie ruim zeventig miljoen euro uit om vlees te promoten.

Lees ook
Column Lisanne: ‘I feel you, mijn man is soms ook een zak’

Daar kwamen onder andere lekkerbekkende slogans uit voort als What a wonderful beef. Prachtig. Echt prachtig. Past wat mij betreft perféct op een vrachtwagen die pretendeert BUSINESSCLASS VEEVERVOER aan te bieden. Want god, mensen, wat bóft het vee in ons land toch! Zomaar businessclass rijden! Gratis hè! En ondertussen lekker lachen en zwaaien naar iedereen die je tegenkomt op de snelweg! En daarna verwerkt worden tot vrolijk vlees! Wonderful.

Elke zaterdag een nieuwe column van Lisanne. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie Bart Honingh