Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Ik wil niet wennen aan waar ik nú nog zo blij mee ben’

Lisanne: ‘Ik wil niet wennen aan waar ik nú nog zo blij mee ben’

Lisanne: ‘Ik wil niet wennen aan waar ik nú nog zo blij mee ben’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Luxe

“Ik geef het niet graag toe, maar mijn broertje deed laatst een wijze uitspraak: ‘Aan luxe moet je nooit wennen.’  We zaten in een verhuiswagen toen hij dat zei. Achterin: mijn hele inboedel, van kleding tot boeken tot dingen die ik eigenlijk allang weg had moeten gooien, maar je weet hoe het gaat. Voorin: mijn broertje en ik, uitkijkend over de snelweg.”

“Het was een uitstekend moment voor wijze uitspraken. Het regende, de extreem lange ruitenwissers van de verhuiswagen zwiepten van links naar rechts, ze maakten een tergend piepend geluid, alsof er een cavia werd gemarteld, en ik dacht geruisloos aan wat Tom zei. Niet wennen aan luxe. Niet wennen aan luxe.”

“We waren net daarvoor van mijn studentenhuis weggereden. Bij vertrek had ik gezwaaid, misschien heb ik ook gehuild, of nou ja, ik geef het maar gewoon toe: ik heb keihard gejankt. Doei huisgenootjes, doei fijn krakkemikkig lief leuk houtje-touwtjehuis. Eenmaal op de snelweg was het vizier alleen nog maar gericht op dat eerste echte grotemensenkoophuis. Inclusief eigen badkamer. Tje. Badkamertje. Want ja, postzegelformaat, er is een wasbak, er is een douche en daartussenin wat bewegingsruimte. Maar dat badkamertje was voor mij een balzaal. Dat had ik ook geroepen tijdens de bezichtiging. Wat een balzaal! Er had geen echo geklonken, maar die had ik erbij gefantaseerd.”

“Ik heb namelijk mijn hele leven een douche gedeeld, de laatste drie jaren met drie meiden die boven me woonden, en dan word je toch zo nu en dan geconfronteerd met vreemde haren in doucheputjes en bezette badkamers nét op de momenten dat je bloedspoed hebt. Maar nu zou alles voor mijzelf zijn. Ik had ineens onnoemelijk veel zin om bij thuiskomst mijn broertje die wagen te laten uitladen, mijn vader de fucking Ikea-gevaartes in elkaar te laten zetten, de Brabo alles te laten uitpakken en mijn beste vriendin de inrichting te laten doen. Mij niet bellen. Ik ga drie uur douchen.”

“Een luxe. Dat zou het zijn, als ik mijn eigen douchedeurtjes zou openen, aan mijn douchekraan zou draaien, mijn douchekop goed zou zetten, mijn doucheputje zou tongen (hahaha grapje, vieees!), uit mijn douchebakje shampoo zou pakken en dan onder mijn eigen douche schoon zou worden. Hoelang zou dat bijzonder voelen? Hoelang zou ik me verkneukelen bij al deze dagelijkse handelingen, voordat ze vervallen in een sleur – vergelijkbaar met boter uit je koelkast pakken of koffiezetten? De grootste vijand van luxe is gewenning. Mijn broertje heeft gelijk. Wie went aan luxe, ervaart die niet meer als zodanig.”

“Wat voor mij nu luxe is, een eigen douche, is voor mijn vriendinnen die met hun tweede of derde koophuis bezig zijn normaal. Wat voor mij een douche is, is voor hen een bad. Wensen groeien met je mee, worden steeds groter en duurder. Ik wil dat niet. Ik wil niet wennen aan waar ik nú nog zo blij mee ben. Luxe voelt zo lekker.”

Lees ook
Lisanne: ‘Weet je wat het is met aangeschoten zijn? De wereld is een stukje leuker’

“Ik wil bij elke stap die ik in mijn nieuwe balzaal zet, stilstaan. Genieten. Me verkneukelen. Dus dat is nu wat ik doe, de afgelopen weken, in dit grotemensenhuis. Ik open bewust de deuren van mijn douche, zet bewust mijn eigen douchekraan aan, pak bewust shampoo uit mijn eigen douchebakje. Heel hard zing ik ‘Een eigen huis, een plek onder de zon’. Ik fantaseer zelfs de echo erbij.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 28-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Beeld: Bart Honingh