Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Het idee dat alles wat ik nu zie nooit meer terug zal komen, boezemt me lichte paniek in’

Lisanne: ‘Het idee dat alles wat ik nu zie nooit meer terug zal komen, boezemt me lichte paniek in’

Lisanne: ‘Het idee dat alles wat ik nu zie nooit meer terug zal komen, boezemt me lichte paniek in’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – huis in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Afgebrokkeld

“‘Onze jeugd brokkelt af.’ Ik denk het, mijn broertje zegt het. Weemoed in zijn stem. Ik heb zin om te huilen. Tom en
ik staan in het huis waar onze opa en oma hun hele leven lang hebben gewoond. Vanaf dat huis liep een breed pad naar ons huis – onze opa en oma woonden op een steenworp afstand. Hun huis was ons tweede thuis. Met een donkerrode bank waarop links opa altijd zat, de krant te lezen of te slapen (mond open, gesnurk, zoals opa’s dat doen). En rechts zat dan oma, te kijken naar The Bold And The Beautiful en te kletsen met haar kleinkinderen. Op de plekken waar opa en oma altijd zaten, was de stof versleten en het zitvlak ingedeukt.”

‘Hoe ouder ik word, hoe meer verleden ik heb en hoe vaker ik door dit melancholische gevoel word overvallen’

“Het huis is groot, ruim, licht, oud, vrijstaand, had een ‘meisjeslogeerkamer’ voor mij en mijn nichtjes, een bijkeuken waar we altijd oma’s bloemkool of broodje met saté aten, een ouderwets houten snoepkastje met altijd een bakje met dezelfde dropjes (harlekijntjes) en een donkere, diepe grote kelder met een vriezer waar je een heel lijk in zou kunnen verbergen, mocht je die behoefte hebben. Naast die vriezer stonden dozen vol pakjes Fristi, surprise-eieren, zakken Nibbits, mijn oma deed altijd inkopen alsof ze zestig kleinkinderen had in plaats van negen. Een buitenstaander zou denken dat mijn opa en oma overtuigd waren van een op handen zijnde apocalyps. Er lagen ook altijd ondefinieerbare producten die al over de datum waren toen wij werden geboren. Boontjes die tot een bruine moes waren geschimmeld, fruit in blikken dat uit zichzelf nógmaals gefermenteerd was. Die kelder was voor ons als kind spannender dan een dagje uit naar de Efteling.”

“Maar opa en oma zijn er niet meer en nu vertrekt ook de laatste bewoner, onze oom, die er ook zijn hele leven heeft gewoond. Ik kan daar dus heel weemoedig van worden. Het verleden kan ik laten rusten als ik het nog kan opzoeken. Het kan aanraken. Dat is de charme van huizen van grootouders: de tijd staat er letterlijk stil. Die kun je bij de kladden grijpen. Het liefst had ik het hele huis geconserveerd voor mijn innerlijke zielenrust. Het idee dat alles wat ik nu zie nooit meer terug zal komen, boezemt me lichte paniek in. Hoe ouder ik word, hoe meer verleden ik heb en hoe vaker ik door dit melancholische gevoel word overvallen. ‘Verandering is goed,’ zegt mijn broertje optimistisch terwijl we door de gang lopen, maar ik wíl niet dat dingen veranderen. Dingen moeten zijn zoals ze waren. Fijn. Op de bank bij opa en oma.”

Lees ook
Lisanne is klaar met stereotype beeld van ongestelde vrouw: ’Dáár krijg ik pas ‘teringgrote moodswings’ van’

“Met ooms, tantes, mijn vader en neefjes halen we het huis leeg. Met elke lading spullen die naar buiten wordt gebracht, klinkt het huis holler. Leger. Herinneringen zitten niet in spullen, houd ik mezelf voor, ze zitten in je hart. Maar tóch wil ik alles door mijn handen laten gaan, kijk ik nog een keer naar de ouderwetse houten kledingkasten, naar de grote raamkozijnen, naar de lelijke oranje vloerbedekking op de trap, en dan vertrekken we met de hele karavaan aan spullen en familieleden naar het nieuwe huis van mijn oom, een prachthuisje, ook weer op steenworp afstand van dit huis. We laden uit, de ooms zetten spullen in elkaar, mijn tantes maken koffie en schenken biertjes in. We ploffen neer, we proosten op het oude huis dat zo lang ons thuis was, en op het nieuwe huis van mijn oom, en we drinken. Met z’n allen. Als iets toch moet afbrokkelen, dan het liefst zo.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 24-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Beeld: Bart Honingh voor Flair

Shoppen is altijd een goed idee