Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Die jaloezie kan, naarmate ik langer wakker lig, ontaarden in lichte woede en groot onbegrip’

Lisanne: ‘Die jaloezie kan, naarmate ik langer wakker lig, ontaarden in lichte woede en groot onbegrip’

Lisanne: ‘Die jaloezie kan, naarmate ik langer wakker lig, ontaarden in lichte woede en groot onbegrip’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Snurken

“Weet je wat het is met mensen die snurken? Het is niet per definitie zo dat ze je uit je slaap houden met hun geluid. Maar ze benádrukken zo hoe lekker ze slapen. Neem nou de Brabo. Die snurkt zoals de gemiddelde Nederlander. Soms snurkt hij niet, af en toe best hard, vaak gewoon zachtjes. Maar wat het volume ook is: het irriteert me mateloos, omdat hij me altijd met zijn gesnurk laat inzien dat ik iets ben wat hij niet is. Namelijk: wakker. Ik was nooit echt een slechte slaper, ik was eigenlijk altijd een heel goede slaper, of ik nou met iemand sliep of niet, en wie die iemand was maakte me eerlijk gezegd ook nooit zo veel uit: ik sliep wel, geen enkel probleem, laat dat slapen maar aan mij over. Maar de Brabo is nou eenmaal een nóg betere slaper. Het is hetzelfde als met sport, denk ik. Als je een prima hardloper bent, kun je heel tevreden zijn met je prestaties tót je wordt ingehaald door iemand die nog sneller loopt. Dan kun je hardlopen wat je wilt, maar je wordt toch maar mooi met je tekortkomingen geconfronteerd.”

“De Brabo slaapt al nadat ik ‘wel’ heb gezegd en bij de ‘trusten’ hoor ik dat hij zijn ademhaling vertraagt om vervolgens steeds luider te worden. Wat ik dan doe vergt enige tact, souplesse en oefening. Ik maak hem halfwakker. Dat wil zeggen: ik stoot hem aan met mijn elleboog. Zacht genoeg om hem te laten slapen, hard genoeg om hem te doen omdraaien. Het is dan aan mij om in dat snurkloze intermezzo snel in slaap te vallen. Maar dat is het probleem nou juist met slapen: zoiets doe je niet snel-snel. Als het moet, lukt het niet. Dus vaker dan me lief is maak ik mee dat de Brabo voor de tweede keer zachtjes begint te zagen, dat ik hem weer halfwakker moet porren, en dat ik word verscheurd door verschillende gevoelens. Jaloezie – híj wel en ík niet. Die jaloezie kan, naarmate ik langer wakker lig, ontaarden in lichte woede en groot onbegrip – waarom híj wel en ík niet?! En dan volgt het schuldgevoel – waarom gún ik hem gewoon zijn slaap niet? In de liefde moet je jezelf ook kunnen wegcijferen. Toch?”

Lees ook
Lisanne over de coronaregel die we allemaal (ook jij) aan onze laars lappen: ‘Wie ontkent, liegt’

“Vanuit dat schuldgevoel heb ik onlangs een andere aanpak geprobeerd. Ik ben zijn gesnurk – heel barmhartig – gaan omarmen. Zo van: wat héérlijk dat de liefde van mijn leven op dit moment zo ontzettend lekker slaapt, zo diep en zo relaxed, volkomen ontdaan van zorgen, en morgen zal hij zo ontzettend uitgerust wakker worden, wat fíjn voor hem. Ook dat hielp niet. Nu ga ik over op mijn laatste strohalm: niet alleen zijn gesnurk omarmen, ook de Brabo omarmen. De komende nachten ga ik tegen hem aan liggen, mijn borst tegen zijn rug, mijn oor tegen zijn schouder, mijn armen om hem heen, ik ga mee op het ritme van zijn ademhaling. En dan liggen we zo samen te snurken, hij leidt, ik volg. In de hoop dat mijn gesnurk uiteindelijk even oprecht en tevreden wordt als het zijne.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 19-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Fotografie: Bart Honingh