Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Oude liefde begint pas te roesten als je Facebook opent’

Lisanne: ‘Oude liefde begint pas te roesten als je Facebook opent’

Column
Lisanne: ‘Oude liefde begint pas te roesten als je Facebook opent’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Oude liefde

“Oude liefde roest niet,” zei mijn moeder vroeger altijd, maar ik begreep nooit wat ze daarmee bedoelde, want ik had als vijftienjarige louter nieuwe liefdes, steeds nieuwere ook en kortstondige bovendien. Een van die nieuwste liefdes was Walter. We ontmoetten elkaar op de camping in Italië, hij lag op zijn rug op de pingpongtafel – heel veel liefdes van mij zijn begonnen en geëindigd bij een pingpongtafel, nu ik daar zo over nadenk. Hij wipte een gevulde waterballon van zijn ene naar zijn andere hand. Nonchalant. Toen de ballon knapte en iedereen hem van de groep uitlachte omdat er water op zijn kruis was beland, bleef hij even nonchalant. Dat was geloof ik het moment dat ik verliefd werd.

Hij had leuk blond haar, het zat warrig. Felblauwe ogen. Walter rookte, hij blowde, hij deed aan graffiti. Op zijn hand tekende hij elke dag opnieuw met pen het symbool van het anarchisme. Hij wilde later in een kraakpand wonen. Hij droeg de hele vakantie zijn legerkistjes, zelfs onder zijn zwembroek. Af en toe zei hij dingen als fuck the system en dan begreep ik niet helemaal wat hij bedoelde, maar ik knikte instemmend. We luisterden punkmuziek aan de zwembadrand. Hij het linkeroortje, ik het rechter. NOFX, Rancid, Mad Sin: allemaal bandnamen waar ik nog nooit van had gehoord, maar die door Walter nu onlosmakelijk zijn verbonden aan mijn jeugd.

Ik weet niet of ik ook zijn liefde was. We zoenden niet. Hij ging een week eerder terug naar Nederland dan ik en de rest van de vakantie heb ik de pingpongtafel gemeden, want daar had Walter ooit gelegen, maar daar lag Walter nu nooit meer. Het pijnlijke aan vakantieliefdes is dat ze sneller vervliegen dan je doorhebt. Terug in Nederland droeg ik ook legerkistjes. Ik duwde mijn vriendinnen mijn discman in de handen. ‘Wat ik nu toch voor muziek heb ontdekt!’ Er bleken weinig punkliefhebbers in mijn omgeving, maar gelukkig voegde plantenbak@hotmail.com me ineens toe op MSN. Ik kende maar één iemand die zo’n eigenzinnig e-mailadres kon maken.

Walter en ik chatten uren. Ik kreeg geen hap of slok door mijn keel. Ik woog elk woord en elke smiley met uiterste precisie af (vooral niet te gortig zijn met hartjes, Lisan). Eén keer hebben we elkaar nog gezien, hij nam me mee naar een optreden van een onbekend punkbandje in een smoezelige, donkere bunker in fucking Hellevoetsluis – en het was fantastisch, behalve dan dat hij daarna doorging naar een afterparty en ik door mijn ouders werd opgehaald. Ik wist niet eens wat een afterparty was.

Lees ook
Lisanne: ‘Hoe langer de wachttijd, hoe groter de wens wordt’

Ons contact bloedde dood vanaf zijn kant, maar in mijn hoofd is Walter al die jaren blijven bestaan. Tot ik hem opzocht op social media – iets wat me weken heeft gekost, want ik wist alleen zijn voornaam en woonplaats. Ik vond hem. Hij bleek accountant te zijn geworden, dus ik denk dat hij minder noodzaak voelt om het system te fucken. Zijn blonde warrige haar was ontward met een kam en gel. Hij droeg degelijke sportschoenen alsof hij op korfbal zat. Ik vond foto’s van zijn drie kinderen, vrouw en nieuwbouwhuis en het enige wat hij verder nog op zijn account deelde, waren win-acties voor driewielers en Tupperware-bakjes. Oude liefde begint pas te roesten als je Facebook opent.

Deze column van Lisanne lees je in Flair 13-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Fotografie: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee