Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Als ik iets níét heb gemist de afgelopen anderhalf jaar, is het De Kringverjaardag’

Lisanne: ‘Als ik iets níét heb gemist de afgelopen anderhalf jaar, is het De Kringverjaardag’

Lisanne: ‘Als ik iets níét heb gemist de afgelopen anderhalf jaar, is het De Kringverjaardag’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Deze week: De Kringverjaardag. 

“Meer dan 17 miljoen verjaardagen, en dan nog al die slagingsfeestjes, housewarmings, kraamvisites, bruiloften, jubilea, babyshowers, afstudeerborrels. Dat hebben we allemaal niet kunnen vieren door de pandemie. Maar als ik iets níét heb gemist de afgelopen anderhalf jaar, is het De Kringverjaardag, waar iedereen binnenkomt met drie kussen, of die algemene groet:  “Ik ga niet iedereen af, hoor!” De mannen en vrouwen zitten, bekrompen en achterhaald, apart van elkaar: de vrouwen op de bank en aan de wijn, de mannen aan de grote tafel en aan het bier.”

Cervelaatworst en augurken

“Op De Kringverjaardag ontbreken twee essentiële zaken voor een goed feest: statafels en goede dansmuziek. Tante Annie gaat met cervelaatworst en augurken rond, ome Cor maakt exact dezelfde grappen als een jaar geleden, de rest van de kring laat een beleefdheidslachje horen dat net iets te lang duurt, en daarna volgt weer die ongemakkelijke stilte die De Kringverjaardag zo kenmerkt.  God ja, en dan die bakjes chips. Weet je wat het is met bakjes chips? Ze maken me nerveus. Ik heb namelijk een ongelooflijk grote bodemdrift. Alles wat gevuld is met eten – een bord, een schaaltje, een zak – moet leeg. Het liefst zou ik zo’n schaaltje op schoot nemen. Op verjaardagen voel ik me continu een vreetzak die zichzelf in toom moet houden.”

Vragen

“Je bent bovendien overgeleverd aan de grillen van het lot. Het is een kwestie van totale willekeur of je een beetje een vermakelijke Kringverjaardag hebt of niet, want het is afhankelijk wie er links en rechts van je zitten. De klik is er vaker niet dan wel en daar kom je altijd weer achter als het na de vragen  “Alles goed?”,  “Ga je nog op vakantie?” en “Hoe is het op je werk?” weer stilvalt. En dan zie je twee mensen naarstig in hun gespreksrepertoire zoeken. Er zijn dan nog twee dingen die je kunnen redden: alcohol, of je vraagt de gastvrouw of je haar nog kunt helpen in de keuken (het is verdómme áltijd de vrouw, het woord gastman bestaat niet eens).”

Lees ook:
Lisanne: ‘Ik geloof dat ik heb geschopt en gegild; het duurde minuten, maar voelde als uren’

Weggaan

“Zelfs het verlaten van De Kringverjaardag is een struggle. Een uur lang zit je te bedenken of het al sociaal geaccepteerd is om weg te gaan. Weggaan gebeurt altijd in een domino-effect. De moedigste persoon van De Kringverjaardag zegt dan als eerste: “We moeten gaan, morgen weer vroeg op” (er moet altijd een reden bij worden gegeven), de ander grijpt die kans, stoot haar partner aan en zegt:  “Ja, wij moeten ook nog een stukje rijden!” Maar nu breken de postpandemische tijden aan. Als we anderhalf jaar lang afstand kunnen houden, mondkapjes kunnen dragen en ons aan een avondklok kunnen houden, zijn we misschien ook wel in staat om statafels in onze woonkamers te zetten, de muziek op volume tachtig te draaien en alle seksen die de mens kent door elkaar te zetten – weg kloof. Met een beetje geluk heeft ome Cor de afgelopen periode gebruikt om aan zijn grapjes-repertoire te werken en heeft tante Annie ondertussen een online tapascursus gevolgd.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 26-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Beeld: Bart Honingh voor Flair