Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne na een ziekenhuisbezoek met haar broertje: ‘Humor is altijd de beste uitvlucht’

Lisanne na een ziekenhuisbezoek met haar broertje: ‘Humor is altijd de beste uitvlucht’

Column
Lisanne na een ziekenhuisbezoek met haar broertje: ‘Humor is altijd de beste uitvlucht’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Ziekenhuisbezoek

“Het ziekenhuis is een ambigue plek. Het is eigenlijk nooit goed als je er bent, want als je er bent is er iets mis. Maar het is eigenlijk altijd goed als je er bent, omdat áls er iets mis met je is, je in het ziekenhuis het best af bent. Ik word onrustig van zo veel dubbelzinnigheid.”

“Toen ik vorige week het ziekenhuis in liep, dacht ik elke keer als ik mijn linkervoet naar voren zette: er is iets aan de hand. En als ik mijn rechtervoet naar voren zette: er is niets aan de hand. We waren er voor mijn broertje. Tom had een bultje op zijn borst, en bultjes behoren tot de categorie waarbij mensen ernstig kijken als ze je erover horen vertellen en meteen vragen of je al bij de huisarts bent geweest. Bultjes behoren ook tot de categorie waarbij huisartsen vragen of je er veel pijn aan hebt en of je het nog twee weken kunt aankijken. ”

‘We proostten. Op het leven. Op deze onbedoelde spontane kroegervaring’

“De twee aankijkweken waren ruimschoots voorbij, de bult zat er nog steeds, die had werkelijk echt schijt aan het feit dat ie ontzettend ongewenst was, dus wij naar het ziekenhuis. Mijn broertje was net zo bleek als zijn mondkapje, ik hinkte nog steeds op de gedachte dat alles goed was (rechts) en dat alles niet goed was (links). We moesten naar radiologie, dat vind ik altijd leuk klinken, ik vind radio’s altijd heel gezellig. Ik wachtte in de wachtkamer en mijn broertje kwam na tien minuten weer terug met een beduidend betere kleur op zijn wangen; zijn mondkapje stak er nogal bleek bij af. Het was een vetbult. Dus hij appen naar een ongeruste vader: ‘Pap, het is een vetbult, een beetje waar jij te veel van hebt bij je bierpens.’ Fascinerend hoe grappen ontstaan als er stront aan de knikker is, of als de stront aan de knikker geweken is. Humor is altijd de beste uitvlucht.”

“We liepen de ziekenhuishal weer in, op weg naar de uitgang, en toen zagen we het: koffie. Niet to go. Maar gewoon: koffie. To stay. Aan een tafeltje. ‘O. Mijn. God,’ zei ik. Ik kon mijn ogen niet geloven. Mijn broertje kreeg nóg meer kleur. ‘We gaan iets bestellen,’ zei hij. ‘Maakt niet uit wat. Als we maar wat kunnen drinken en zitten.’ Ik bestelde koffie, hij een sapje, we grapten tegen de vrouw achter de kassa dat ze de wijn zo direct ook naar ons toe kon brengen. We gingen zitten, bij het raam, het mondkapje mocht even af, en ik bedacht hoelang het wel niet geleden was dat ik in een dergelijke kroegsetting was neergestreken.”

Lees ook
Lisanne: ‘De verkeerde dingen denken, daar heb ik een groot talent voor’

“We zaten tegenover elkaar, tussen andere mensen die – op afstand – ook mondkaploos zaten en dronken en aten. Mijn broertje wreef met zijn handen over de tafel. Ik wiebelde met mijn billen over de stoel. We bekeken het passerende ziekenhuispersoneel, mijn broertje de vrouwen, ik de mannen. ‘Het is net de kroeg,’ kirde ik. We proostten. Op het leven. Op deze onbedoelde spontane kroegervaring. En op het feit dat mijn rechtervoet gelijk had gekregen. Er is niets aan de hand.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 17-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Fotografie: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee