Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Het was zo zónde dat zo’n mooi mens als mijn moeder zo vroeg overleed’

Lisanne: ‘Het was zo zónde dat zo’n mooi mens als mijn moeder zo vroeg overleed’

Lisanne: ‘Het was zo zónde dat zo’n mooi mens als mijn moeder zo vroeg overleed’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Er zijn van die mensen tegen wie je zegt: “We zouden eens moeten afspreken,” en dat je het dan ook echt méént.

Goede verhalen

Wim, de oom van mijn vader – het broertje van mijn oma – was zo iemand. Hij was in de 70, had net als ik het dorp ooit verlaten en woonde in Utrecht. We noemden hem allemaal ‘ome Wim’, terwijl het eigenlijk onze oudoom was, maar dat klonk te afstandelijk. Ome Wim was altijd een van de fijnste ouderen om naast te gaan zitten op verjaardagen. Omdat hij iets uitstraalde wat een mens op z’n gemak stelt. Warmte. Rust. Liefs. Goede verhalen.

Dus dat deden we, mijn nicht en ik: met hem afspreken, zo’n twee jaar geleden. In zijn lichte beganegrondappartementje, dat bol stond van bloemen en kunst. Er stond al een uitgebreide lunch klaar, inclusief een gekookt eitje. Er was ook taart, want dat de kleindochters van zijn zus bij hem op bezoek kwamen op deze lenteachtige zaterdagmiddag, moest gevierd worden. Er kwamen goede verhalen, over liefde, ouderdom, over hoe het voor hem – iemand van twee generaties boven ons – was om uit de kast te komen.
Hij begon ook over mijn moeder, hoofdschuddend want het was zo zónde dat zo’n mooi mens als mijn moeder zo vroeg overleed. Hij was onder de indruk van haar begrafenis. Dat zelfs de uitvaartbegeleider moest huilen! En het was zo druk! Hij wees met zijn wijsvinger en duim in de lucht. “Een stípje,” zei hij. “Ik was in de kerk een stípje tussen al die andere honderden verdrietige mensen die je moeder zo zouden gaan missen.” Het had hem ontroerd.

Appen

Na ons bezoek appten we soms. Hij sloot al zijn berichtjes af met ‘Hartelijke groet, ome Wim’. Het waren geen diepgaande gesprekken, maar we checkten af en toe bij elkaar in. Dan kreeg ik een smiley terug. Ik smelt altijd een beetje als 70-plussers smileys sturen.
Maar vorig jaar kreeg ik ineens niets meer. Ome Wim was, ondanks dat hij zo voorzichtig was geweest, met corona in het ziekenhuis opgenomen. Ik appte hem nog dat ik hoopte dat het goed met hem ging – waarmee ik eigenlijk wilde zeggen dat ik hoopte dat hij niet dood zou gaan. Maar ik wilde het lot niet tarten. Corona was niet per definitie een doodsvonnis, dus laten we niet van het ergste uitgaan.
We moesten wel van het ergste uitgaan. Ome Wim overleed middenin de pandemie. Hij liet een van de ‘tienduizend lege stoelen’ achter waar Rutte het tijdens zijn persconferentie vlak voor de kerst over had. Daarmee wilde de premier de ernst van de pandemie duidelijk maken – en dat lukte, wat mij betreft.
Inmiddels gaan de persconferenties niet meer over doden. We focussen ons niet meer op wat is geweest, maar op wat weer kan. De kroeg in tot 00:00 uur. Op vakantie binnen Europa. Naar het theater. Naar een zitconcert. Naar de supermarkt zonder mondkapje.

Rouw

De teller staat nu op 17.000 doden. Waar blijft onze collectieve rouw? Waarom staan we nog niet en masse stil bij de mensen die niet meer kunnen meemaken dat de wereld open is? Terwijl er door het kabinet plannen worden gemaakt voor post pandemische tijden, hoor ik nergens iets over een herdenkingsmoment van collectieve rouw en bezinning. Met kaarsen, muziek, gedichten, misschien wel een livestream zodat heel Nederland kan meekijken. Voor al die mensen die in een klinische omgeving stierven, zonder huid-op-huidcontact, omringd door familieleden die onherkenbaar waren geworden door klinische beschermingspakken. Voor al die mensen die een kleinere, besloten uitvaart hebben gekregen, beslotener en met veel minder mensen dan gewenst. Voor al die mensen zoals ome Wim, die een groots afscheid verdienden. Waarop elke bezoeker een stipje zou zijn geweest.

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 32-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.