Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisa Loeb > Lisa Loeb: ‘Ik ging van drastisch lijnen naar vreetbuien en weer terug naar verder lijnen’

Lisa Loeb: ‘Ik ging van drastisch lijnen naar vreetbuien en weer terug naar verder lijnen’

Lisa Loeb: ‘Ik ging van drastisch lijnen naar vreetbuien en weer terug naar verder lijnen’

Op mijn vijftiende ging ik voor het eerst op dieet. Ik zat in de vierde klas van het gymnasium en was een paar maanden daarvoor aangereden door Regilio Tuur met zijn scooter. Echt waar. Ik fietste op het Leidseplein in Amsterdam toen hij met zijn scooterstuur in mijn fietsstuur terecht kwam. Na wat gesteggel vielen wel allebei op de grond: ik met daarop mijn fiets met daarop de scooter met daarop Regilio.

Weight Watchers

Deze valpartij had ervoor gezorgd dat mijn beide knieën helemaal openlagen en ik wekenlang niets anders kon dan op de bank liggen. En wat ga je dan doen? Snoepen natuurlijk. Zoveel snoepen dat ik na een paar maanden een groot deel van mijn kleding niet meer paste. Ik had tot die tijd de mazzel dat ik alles kon eten wat ik wilde zonder ook maar een gram aan te komen, zoals wel meer pubers. Dat was nu ineens niet meer het geval.

En in plaats van nieuwe kleren te kopen, wat minder snoep te eten of wat meer te bewegen koos ik voor de aller slechtste optie: ik zette mezelf op een crash dieet van maar 1200 calorieën per dag. Nogal weinig als je volop in de groei bent. Ik had daar een heel handige website voor, die precies bijhield hoeveel calorieën overal inzaten. En meestal probeerde ik zelfs nog onder die 1200 calorieën te blijven. Dan mocht ik extra trots op mezelf zijn.

Maar doordat ik door de weeks zo weinig at, kreeg ik in het weekend enorme vreetbuien. En dat ging verder dan een hele zak chips eten of een bak ijs. Ik werkte pakken hagelslag naar binnen of heel roggebrood. Helemaal niet lekker, maar ik kon maar niet stoppen met eten. Toch viel ik ondanks deze binges wel heel veel af en was ik binnen de kortste keren terug op mijn oude gewicht. Ik zat er zelfs flink wat kilo’s onder. Maar zodra ik weer normaler ging eten, kwam het gewicht er ook weer aan.

Ik had te maken met het overbekende jojo-effect, waardoor ik ging van lijnen naar vreetbuien naar verder lijnen. Ik kon ook steeds minder eten zonder weer aan te komen, mijn metabolisme was vertraagd. En toen was ik nog maar zeventien of achttien, ik had nog een heel volwassen leven voor me.

Jarenlang ben ik van dieet naar dieet gegaan, van Weight Watchers naar Personal Body Plan naar Myfitnesspal, weet ik het allemaal. Deze hele periode ging gepaard met een negatief zelfbeeld en een verlangen om altijd maar meer af te vallen. Ik stond soms huilend voor de spiegel naar mijn eigen lichaam te kijken. Een lichaam waar helemaal niks mis mee was. Niks mis mee ís. Op het diepste punt bleef ik zo veel mogelijk thuis en zegde ik etentjes en afspraken met vrienden af omdat ik zo bang was geen controle te hebben over wat ik zou eten of drinken op een avond.

Inmiddels, zeventien jaar later, kan ik zeggen dat ik er grotendeels vanaf ben. Door mijn depressie en de antidepressiva die ik daarvoor slik ben ik nu op een gewicht waar ik op vijftienjarige leeftijd enorm van geschrokken zou zijn. Laat ik het eerlijker zeggen: van gewalgd zou hebben. Maar ik ben er nu oprecht oké mee. Hoeveel ik weeg zegt niets over wie ik ben, of ik een goed mens ben. Het is maar een getal op een weegschaal.

Daar ga ik trouwens ook nooit meer opstaan, die weegschaal. Ik probeer gezond te leven en regelmatig te bewegen maar ik tel geen calorieën meer en geniet ook van lekker eten en een goed glas wijn. Het is echter een lange weg geweest en ik blijf gevoelig voor verstoorde gedachten rondom eten.

Daarom schrik ik elke jaar weer als ik in de eerste week van januari door mijn sociale media scroll. Overal wordt opgeroepen om nu al te beginnen aan je ‘summer body’ en om ‘de beste versie van jezelf te worden’. Oftewel: de dunste versie van jezelf.

Lees ook:
Lisa Loeb: ‘Al die feministen zijn zo boos. Je mag de deur niet voor ze openhouden’

Zangeres en schrijver Aafke Romeijn wijdde onlangs een post aan influencers die reclame maken voor WW, de nieuwe naam van Weight Watchers. Via die influencers moet het diëten bij een nieuwe generatie aan de man gebracht worden. Of beter gezegd: aan de zeer jonge vrouw gebracht worden, meisjes vaak nog. En zo blijft deze negatieve omgang met lichaam en voeding van generatie op generatie in stand.

Toen ik vijftien was spiegelde ik mijn lichaam aan vrouwen op tv of in bladen. Tegenwoordig zie je ‘perfecte’ lijven voorbijkomen in je eigen telefoon en word je door een influencer waar jij je persoonlijk mee verbonden voelt opgeroepen om ook op dieet te gaan. Dat is een schrikbarende ontwikkeling. Diëten kan meer kapot maken dan je lief is en staat niet gelijk een gezonde leefstijl. Hoog tijd dat hier strengere regulatie voor komt en dat die influencers bij zichzelf te rade gaan of ze dit écht willen promoten.

Cabaretier Lisa Loeb (32) won de finale van De slimste mens, toert met haar solovoorstelling Extase door het land én is sinds kort onze nieuwe columnist. O ja, en ze gaat ook nog een boek schrijven.

Fotografie: Bart Honingh