Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Kirsten Schilder > Kirsten Schilder: ‘Ik bleek in Nikki’s planning al niet meer nodig’

Kirsten Schilder: ‘Ik bleek in Nikki’s planning al niet meer nodig’

Kirsten Schilder: ‘Ik bleek in Nikki’s planning al niet meer nodig’

Kirsten Schilder (38) is de vrouw van zanger Nick (37). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (10), Julian (8) en Jackie (4). In flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Kleine meisjes worden groot

“Mama, zullen we de laatste vakantiedag naar de bios gaan?” Op zich had deze vraag me een aantal jaar geleden ook gesteld kunnen worden door Nikki. De tijd dat Nick en ik alles moesten initiëren ligt immers al best een tijd achter ons. Zo stelde Julian laatst voor om te gaan bowlen om zo een paar uur van de laatste druilerige vakantieweek in Nederland te doden en Jackie wilde afgelopen weekend graag dat ik een paar kleurplaten voor haar uitprintte.

“Tuurlijk!” Om haar zelfstandigheid te stimuleren, moedigde ik haar aan een film uit te kiezen waar ze graag met een vriendinnetje en haar moeder naartoe wilde gaan, maar met dit pedagogisch verantwoorde gedrag bleek ik al rijkelijk laat. “Ik wil graag naar Bon bini: Judeska in da house.” “Oh! Wat leuk. Hoe laat draait ie dan?” “Om kwart over drie.” Ai… deze o zo leuke interactie met m’n oudste dochter leek toch op een teleurstelling uit te lopen.

Jackie was namelijk bij een vriendinnetje en ik had afgesproken haar om vijf uur op te halen. Dat zou ik dus niet redden. “Jeetje, lieverd, wat knap dat je dit allemaal hebt uitgezocht, maar ik heb afgesproken Jackie om vijf uur op te halen. Is er geen andere film die iets vroeger begint?” “Oh, maar je hoeft niet mee, hoor. Als je ons alleen even wilt afzetten? Ik heb met Kimberleys moeder afgesproken dat zij ons weer ophaalt.” Au! Met deze actie werd op een meedogenloze manier een nieuw hoofdstuk ingeluid.

Visioenen

Ik bleek in Nikki’s planning al niet meer nodig voor het ‘onder begeleiding van een volwassene’-principe. Als ik gewoon even als chauffeur wilde fungeren, was het al goed. Voor alleen de heenweg nota bene. De logistiek van de terugweg had ze zelf al gecoördineerd. Stamelend stemde ik hiermee in. Ik heb immers te vaak geklaagd over het gebrek aan zelfstandigheid om tegen dergelijke initiatiefrijke voorstellen nog bezwaar te kunnen maken.

We maakten wat afspraken over de maximale hoeveelheid popcorn en in de auto volgde een korte uitleg over waar je het zaalnummer op het kaartje kunt aflezen en aan welke regels je je dient te houden in geval van afwezigheid van een ouder die je gedrag zou kunnen corrigeren. Omdat ik het moment van een eigen mobiele telefoon gelukkig nog altijd heb kunnen uitstellen, besloot ik mijn telefoon aan Nikki mee te geven. Mocht er iets gebeuren, dan kon ze Nick bellen in geval van nood.

Lees ook
Kirsten Schilder: ‘Vol onbegrip maak ik een screenshot van mijn telefoon’

Even flitsten er visioenen door m’n hoofd waarin Nikki als echte wereldburger een bus richting Amsterdam pakt om met een vriendin een middag bij Starbucks door te brengen met een chai latte inclusief extra shot hazelnootsiroop. Of een vrijdag, waarin ik haar einde middag naar het Leidseplein zie vertrekken om daar een paar shot… nee, stop! Zo ver is het gelukkig nog lang niet. Maar ik weet wel dat ik, als het zover is, met weemoed terugdenk aan de popcorn en ice tea die ze nu op haar schoot heeft in haar veilige bioscoopstoel. Terwijl ik met Nicks telefoon continu contact heb met Kimberleys moeder.

Deze column van Kirsten Schilder komt uit Flair 37-2021. Deze editie ligt van 15 t/m 21 september in de winkels.Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

fotografie Bart Honingh