Je bent hier: Home > Column > Kirsten: ‘Hoe doen moeders dit in godsnaam als ze een feestje hebben gehad?’

Kirsten: ‘Hoe doen moeders dit in godsnaam als ze een feestje hebben gehad?’

Column
Kirsten: ‘Hoe doen moeders dit in godsnaam als ze een feestje hebben gehad?’

Kirsten Schilder (37) is de vrouw van zanger Nick (36). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (9), Julian (7) en Jackie (3). In Flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Voetbalbibbers

“Afgelopen zaterdagochtend stond ik om iets voor achten met Julian’s hand in de mijne en in mijn andere hand zijn voetbaltas, precies op de afgesproken tijd bij het verzamelpunt. Mijn vrijdagavond was gelukkig nogal rustig verlopen, maar hoe doen moeders dit in godsnaam als ze een feestje hebben gehad? Of een uit de hand gelopen vrijmibo?”

Zaalsport

“Julian was bijna vier jaar oud toen hij ’s winters voor de eerste keer met zijn vriendje mee ging naar een voetbaltraining. Stiekem had ik de hoop dat hij het net zo ‘leuk’ zo vinden als ik en van zijn eerste training ook meteen zijn laatste zou maken. Nick vertelt ons nog altijd trots verhalen over zijn overigens voortijdig afgebroken handbalcarrière en op zich heeft zo’n zaalsport z’n voordelen – althans, voor de ouders die langs de lijn moeten staan. Maar nog voordat de trainer aangaf dat het voetbaluurtje was afgelopen, zag ik al aan Julians blije en rood bezwete gezicht, dat wij hierin zeker van mening verschilden. Hij vond het geweldig! Hij had het natuurlijk niet zo koud als ik en kende al veel teamgenoten van school of uit de buurt.”

FC Volendam-tenue

“Vanaf dat moment wilde hij voetballer worden, liep hij het liefst elke dag in een FC Volendam-tenue rond en hoefden wij hem niet te vragen welke afbeelding hij op de taart voor zijn verjaardag wilde. De gesprekken met zijn opa, mijn vader, gingen voornamelijk over de wedstrijden van Ajax, PSV of Feyenoord en samen analyseerden zij alle aanvallen die er geweest waren op het doel. Ook Julian stond maar wat graag op doel.”

‘Zelfs dat er af en toe snoeiharde ballen op hem worden afgevuurd, vindt hij geen probleem’

Op doel

“Zelfs als de beurt aan een ander jongetje was om op doel te staan, kon hij het niet laten er af en toe voor te duiken om een tegendoelpunt te voorkomen. Achteraf gezien waren dat de eerste signalen van zijn wens om keeper te worden. Zelfs dat er af en toe snoeiharde ballen op hem worden afgevuurd, vindt hij geen probleem. Iets waar ik zelf maar moeilijk aan kan wennen. En dit weekend was het dus zo ver. Zijn allereerste uitwedstrijd stond op het programma, op nog geen twintig kilometer rijden van Volendam.”

Spannend

“Vrijdagavond, vlak voordat hij naar bed ging, merkte ik dat hij het best een beetje spannend vond om tegen zes onbekenden te moeten voetballen. Tot die tijd waren het immers altijd bekenden geweest. Deze kinderen had hij nog nooit gezien. Dat mijn moederhart dit goed aanvoelde, bleek wel uit de dialoog voordat ik hem welterusten wenste. ‘Mama, de kinderen tegen wie ik morgen moet voetballen, komen toch allemaal uit Purmerend? Spreken ze daar dezelfde taal of praten ze soms met een zachte G? En o ja mam, hoe laat komt de bus?'”

Lees ook
Kirsten: ‘De dierenarts én de huisarts kwamen tot dezelfde conclusie: schurft’

Spelersbus

“Ik vertelde hem dat hij al minstens honderd keer in Purmerend was geweest. De bioscoop, het winkelcentrum en Monkey Town zijn daar gevestigd, dus helemaal vreemd kon het toch niet voor hem zijn… Alleen zijn vraag over ‘de bus’, ik had echt geen idee wat hij bedoelde. ‘Wat bedoel je met de bus?’, vroeg ik hem dus voorzichtig. ‘Nou, de spelersbus waarmee we naar de andere club gebracht worden…’ Ik legde hem uit dat hij toch echt profvoetballer moet worden als hij in een spelersbus vervoerd wilde worden. Dat hij voorlopig gewoon met zijn voetbalvriendjes in onze auto mag stappen, vond hij gelukkig ook wel erg fijn. Elk nadeel heb z’n voordeel…”

Deze column van Kirsten komt uit Flair 41. Deze editie ligt vanaf 7 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee