Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kirsten Schilder: ‘Na uren te hebben gepraat, keerde ik huiswaarts zonder Nicks nummer…’

Kirsten Schilder: ‘Na uren te hebben gepraat, keerde ik huiswaarts zonder Nicks nummer…’

Kirsten Schilder: ‘Na uren te hebben gepraat, keerde ik huiswaarts zonder Nicks nummer…’

Kirsten Schilder (38) is de vrouw van zanger Nick (37). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (10), Julian (8) en Jackie (4). In flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Op de kermis

‘Waar hebben jullie elkaar ontmoet?’ Dit is altijd een leuke vraag voor stellen. Meestal verschijnt er bij beide partners een glimlach op het gezicht en komen er allerlei anekdotes voorbij over de prille verliefdheid waaruit de relatie ooit is ontstaan.

Ik heb weleens gehoord dat een relatietherapeut deze vraag ook stelt als een koppel in crisis verkeert. Het heden even loslaten en teruggaan naar de tijd waarin alles onbezorgd, onbezonnen en spannend was, kan er kennelijk voor zorgen dat de focus verschuift naar elkaars leuke eigenschappen, naar wat je ooit in de ander heeft aangetrokken.

Nick en ik zitten gelukkig niet in een relatiecrisis, maar niettemin vind ik het wel altijd leuk als deze vraag ons wordt gesteld. Ik zal je dan ook direct het antwoord geven: het was op de Volendammer kermis.

Die wordt altijd het eerste weekend van september georganiseerd en is na Tilburg en Hoorn de grootste kermis van Nederland. Maar qua omvang mag ie dan de derde plaats innemen, qua gezelligheid is het met kop en schouders de nummer één van Nederland. Zo heilig als voor het zuiden het vieren van carnaval is, zo veel betekent de kermis voor de Volendammer.

Omdat ik ben opgegroeid in Monnickendam, zo’n vijf kilometer van Volendam, heb ik dit fenomeen al op jonge leeftijd meegekregen. Ik ging met mijn vader en moeder mee in de zweefmolen of de Blue Power, die in Volendam overigens nog altijd ‘de spin’ wordt genoemd.

En toen ik eenmaal zestien was, liet ik het deel met de attracties voor wat het was en bezocht ik met m’n vriendinnen de Dijk, waar iedereen met een glas in zijn of haar hand stond te praten met bekenden en dorpsgenoten.

Dit was ook precies wat ik op 22-jarige leeftijd nietsvermoedend deed. De Volendamse kermis duurt van vrijdag tot en met maandag. Traditie-getrouw vertrokken mijn Monnickendamse vriendinnen en ik op zaterdagmiddag in een taxi noordwaart. Waar na een korte rit het reuzenrad aan de horizon opdoemde.

Lees ook
Kirsten Schilder: ‘Tegelijkertijd maken al deze onzekerheden het ook wel tot een avontuur’

Omdat de kermis door de jaren heen steeds populairder is geworden, is er omstreeks de eeuwwisseling besloten om een tent op een recreatieterrein naast de Dijk te zetten, om de feestvierders wat meer ruimte te geven. En daar, in die grote, dampende, stampvolle tent werd ik ineens aangesproken door een leuke, lange, donkerharige jongen.

Die weliswaar veel te veel gel in z’n haar had en me qua kledingstijl niet vanaf het eerste moment omverblies, maar me wel heel snel aan het lachen maakte. En met wie ik het steeds leuker begon te vinden om een gesprek te voeren.

Best vreemd dat ik op een bepaald moment besefte dat ik al een aantal uren met een en dezelfde jongen stond te praten, die ik daarvoor nog nooit had ontmoet. Nog vreemder voelde het toen ik hem op een bepaald moment uit het oog verloor. We elkaar waren kwijtgeraakt in de mensenmassa, en ik met m’n vriendinnen huiswaarts keerde zonder dat ik zijn nummer had…

To be continued.

Deze column van Kirsten Schilder komt uit Flair 35-2021. Deze editie ligt van 1 t/m 7 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie Daniel O’Connor