Je bent hier: Home > Column > Kirsten Schilder: ‘In een reflex grijp ik haar arm vast waardoor ze niet valt’

Kirsten Schilder: ‘In een reflex grijp ik haar arm vast waardoor ze niet valt’

Column
Kirsten Schilder: ‘In een reflex grijp ik haar arm vast waardoor ze niet valt’

Kirsten Schilder (36) is de vrouw van zanger Nick (36). Samen hebben ze drie kinderen, Nikki (9), Julian (7) en Jackie (3). Vanaf juni schrijft ze in Flair wekelijks over haar leven.

Opvangen

“Bijna al haar vriendinnen kunnen het, maar Nikki is er na de eerste keer mee gestopt. Ze vond het moeilijk en durfde simpelweg niet. Ik ben bang dat ze wat dit stukje DNA betreft een dankbare erfgename is van haar moeder. Zowel skeeleren als (rol)schaatsen zijn aan mij niet besteed. Dan zie ik eruit als Bambi die zich voor de eerste keer op glad ijs begeeft. Nadat ik mijn pols op drie plekken brak tijdens de eerste keer rolschaatsen, heb ik dit gebrek aan talent geaccepteerd. Nog diezelfde dag stonden mijn zo goed als nieuwe rolschaatsen in de Via Via. Dat gele krantje dat, toen er nog geen internet was, als voorloper van Marktplaats diende.”

Zenuwachtig

“Die van Nikki lagen al ruim twee jaar onaangetast op de bovenste plank van onze schoenenkast. Tot vandaag. Daar zit ze, onder aan onze trap met haar skeelers aan en haar beschermers over haar kleding gebonden. Ze gaat skeeleren! Haar vriendin, die met gemak en zonder enige ondersteuning kilometers skeelert, staat zowel hoopvol als ongeduldig op Nikki te wachten. Ietwat zenuwachtig aanschouw ik het geheel. Ze willen skeeleren op het nieuw geasfalteerde fietspad dat naast ons huis loopt en eindigt bij de supermarkt. Zonder mij. Dat snap ik natuurlijk helemaal. Je ziet tenslotte nooit een ouder achter hun skeelerende kinderen van negen jaar oud aanrennen. Dat wil zij dus ook niet.”

‘Hopelijk nog net binnen de tijd snap ik de hint en speel de bal terug: ‘Maar dat is best een gedoe om die op skeelers te dragen, zal ik anders even met je meegaan?”

“Terwijl ze de deur uit ‘klunen’, vraagt ze haar vriendin haar te ondersteunen. ‘Kijk mam, hoe goed het gaat!’, roept ze trots, terwijl ze stilstaat na een afstand van twee stoeptegels. Ik zie haar worstelen. Ze vindt het eng, maar wil dat tegenover haar vriendin niet toegeven. Opeens hoor ik haar zeggen: ‘Mama, jij wilde toch nog amandelmelk halen, die is toch op?’ Verbaasd kijk ik haar aan: hoezo is Nikki ineens zo begaan met de boodschappenbevoorradingsplanning? ‘Zal ik die anders even voor je halen?’ Hopelijk nog net binnen de tijd snap ik de hint en speel de bal terug: ‘Maar dat is best een gedoe om die op skeelers te dragen, zal ik anders even met je meegaan?’ Met een quasinonchalante blik antwoordt ze: ‘Sgoed…'”

Lees ook
Kirsten Schilder over haar jaren als juf: ‘Dat was iets waar we beiden wel even van schrokken’

“En daar gaan we. Ik aan haar ene hand, haar vriendin nog steeds aan haar andere. ‘Mama, als ik jou loslaat, vang je me dan wel op?’ vraagt ze een beetje onzeker. Het liefst wil ik antwoorden dat ik haar de rest van haar leven wil opvangen als ze zou vallen. Maar zoiets diepgaands is natuurlijk helemaal niet wat zij met haar vraag heeft bedoeld. Terwijl ik mijn hoofd aan het breken ben over deze tragische dimensie van het ouderschap, verliest Nikki ineens haar evenwicht. In een reflex grijp ik haar arm vast waardoor ze niet valt. Terwijl ik me er terdege van bewust ben dat dat niet altijd mogelijk is, is het mij deze keer gelukt om haar op te vangen. Er komt een dag dat ze echt niet meer zal willen dat ik met haar meega. Het is natuurlijk onmogelijk te denken dat ik haar altijd kan behoeden voor gevaar. Maar wat betreft het skeeleren, dat is mij vandaag wel gelukt.”

Deze column van Kirsten komt uit Flair 29. Deze editie ligt vanaf 15 juli in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Bart Honigh

Shoppen is altijd een goed idee