Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kirsten Schilder: ‘Wat als ik begin te stotteren, een black-out of rode vlekken in mijn nek krijg?’

Kirsten Schilder: ‘Wat als ik begin te stotteren, een black-out of rode vlekken in mijn nek krijg?’

Kirsten Schilder: ‘Wat als ik begin te stotteren, een black-out of rode vlekken in mijn nek krijg?’

Kirsten Schilder (38) is de vrouw van zanger Nick (37). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (10), Julian (8) en Jackie (4). In Flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Bloednerveus

Ik ben helemaal niet zenuwachtig hoor, ik ben alleen wel twee uur te vroeg in hotel Krasnapolsky aangekomen waar morgen onze boekpresentatie van Making memories zal zijn. Het is wel zo fijn om een avond voordat alle drukte losbarst een rustmoment te hebben, om nog even alle puntjes op de i te zetten voor morgen.

Omdat het toch wel een speciale gelegenheid is, is mijn vriendin Kim langsgekomen om met me uit eten te gaan. En ze slaapt ook gezellig bij me. Het zal de eerste keer zijn dat ik centraal sta. Ik heb Nick al een keer of tien vergezeld naar een albumpresentatie en die doet dat zo geroutineerd, dat ik er eigenlijk nooit bij heb stilgestaan hoe zenuwslopend zo’n presentatie kan zijn. Komt iedereen wel opdagen? Verloopt alles zoals gepland? En vooral natuurlijk: hoe zijn de reacties op het boek?

Het boek is een geheim dat illustrator Jill Schirnhofer en ik al maandenlang met ons mee­dragen. Waar we talloze zater- en zondagen maar ook dins- en donderdagen aan hebben gewerkt. Waarbij er een hoop gigabytes aan data doorheen is gegaan in Zoom- en Teams-meetings en waar honderden telefoongesprekken over zijn gevoerd.

En wij kunnen nog zó enthousiast zijn, maar wat gaat het Nederlandse publiek er uiteindelijk van vinden? Wij hebben voor ogen iets uit te brengen waarmee je als moeder met je kind na school aan de keukentafel gaat zitten, om het samen in te vullen. Om vragen te beantwoorden, foto’s in te plakken, om zo voor later een uniek document te hebben. Maar… gaan moeders dat ook doen? De tijd zal het leren, eerst is het zaak dat ik me op de presentatie focus.

Roze olifant

Het is echt verbazingwekkend hoeveel mensen op deze maandagochtend tijd hebben vrijgemaakt om langs te komen. Gelukkig kregen we van veel schrijvende pers en tv-programma’s ‘ja’ te horen op de vraag of ze daar tijd voor en zin in hadden. Jill zal wel niet zenuwachtig zijn, aangezien het haar 23ste boek is dat ze uitbrengt. Nee… het zal vooral van mij afhangen.

Waar ik het zenuwachtigst voor ben? Op een bepaald moment tijdens de presentatie doe ik een ‘woordje’. Niets ingewikkelds hoor, geen lange speech of toespraak. Ik pak gewoon een paar minuten de microfoon om iedereen welkom te heten en te bedanken voor zijn komst en in het kort iets te vertellen over het boek. Dit moment spookt al nachtenlang door m’n hoofd. Wat als ik begin te stotteren, een black-out krijg of rode vlekken in mijn nek?

Lees ook
Kirsten Schilder: ‘Het lijkt decadent, maar het is bittere noodzaak dat ik even wegga bij mijn gezin’

Nick heeft al tien keer gezegd dat ik daar vooral niet te veel aan moet denken. Maar goed, denk maar eens níét aan een roze olifant. Ook kreeg ik meermaals de tip dat ik gewoon moet praten zoals ik ook tegen een vriendin praat. Dus zal ik straks tijdens het eten met Kim haar een keer of tien welkom heten en vertellen hoe blij ik ben dat ze er is. Ik vertrouw er maar op dat de presentatie ook goed zal gaan en dat we hiermee weer mooie ‘memories’ zullen maken.

Zou jij net als Kirsten Schilder ook bloednerveus zijn?

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Bart Honingh