Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kirsten over het gemis van haar kinderen: ‘Soms gluur ik bij wildvreemden in de kinderwagen’

Kirsten over het gemis van haar kinderen: ‘Soms gluur ik bij wildvreemden in de kinderwagen’

Kirsten over het gemis van haar kinderen: ‘Soms gluur ik bij wildvreemden in de kinderwagen’

Kirsten Schilder (37) is de vrouw van zanger Nick (37). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (10), Julian (8) en Jackie (4). In Flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Gemis

“Nadat ik Nikki, Julian en Jackie op school had afgezet, reed ik door naar mijn vriendin, die de koffie al klaar had staan. Om de week probeer ik samen met twee goede vriendinnen af te spreken. We zien elkaar dan op vrijdagmiddag en vaak niet eens langer dan een uur. Natuurlijk is dat veel te kort voor drie vriendinnen die nooit uitgepraat raken. Zo verliep het afgelopen vrijdag ook. Bij binnenkomst voelde het al een beetje anders dan anders, al kon ik er niet direct mijn vinger achter krijgen wat daarvan de oorzaak was.”

“Terwijl mijn ene vriendin aan het voeden was, vertelde de ander met een combinatie van enthousiasme en vermoeidheid over het eindelijk doorkomen van de tandjes van haar zoon. Dat verklaarde meteen de slapeloze nachten, de schrale wangetjes, het gejammer en de verhoging. Dat kon ik beamen. Het was tenslotte nog niet zo lang geleden dat ik zelf deze mooie, maar uitputtende momenten had meegemaakt. Wat waren we opgelucht toen Nick en ik ’s nachts eindelijk weer konden doorslapen.”

“Op het moment dat mijn vriendin de koffie wilde inschenken en ze haar twee maanden oude baby even aan mij gaf, drong tot me door waar dat onbestemde gevoel vandaan kwam: dit was de eerste keer dat ik kinderloos op de bank zat. Jackie ontbrak. Mijn kleine meisje dat normaal gesproken allang bij mij op schoot was gekropen, was er deze keer niet bij. Jackie, die tientallen keren bij haar ‘tantes’ haar handjes op hun buik had gelegd om te voelen of ze misschien een schopje of ander signaal van haar toekomstige vriendjes of vriendinnetjes kon voelen. Nu is het zo dat Jackie het ontzettend leuk vindt op school en dat ze er ook echt aan toe is. Maar je verstand kan soms weten dat iets het beste is, dat wil nog niet zeggen dat je hart het daar meteen mee eens is…”

“Ik kan dus niet ontkennen dat het huilen me nader stond dan het lachen. Terwijl ik baby Frenkie nog even stevig tegen me aan hield, wist ik niet zo goed wat ik met mijn emoties aan moest. De kleine vingertjes, dikke bovenbeentjes en heerlijke babygeur zetten geloof ik, of ik nu wil of niet, steeds weer een aantal hormonale processen in gang. Soms gluur ik bij wildvreemden in de kinderwagen, in de supermarkt bijvoorbeeld. Het kan best dat ik een nogal extreem geval ben, bedenk ik terwijl ik dit opschrijf. Uiteindelijk was de conclusie die ik bij mijn vriendin op de bank trok, dat die eerste fase voor onze kinderen toch echt voorbij was.”

Lees ook
Kirsten ging naar Terschelling: ‘Ik wist dat we een juiste beslissing hadden genomen’

“Die middag kwam Jackie uit school rennen, ze hadden twee weken vakantie! Gelukkig hebben we dat nog. Ongeveer twaalf weken per jaar, plus de weekenden en de studiedagen. Op de overige dagen kan ik altijd even knuffelen met de baby’s van vriendinnen en over een paar maanden zelfs met mijn nieuwe nichtje of neefje. Want één ding is me sinds die middag duidelijk: dankzij de schoolvakanties en vriendinnen met kleintjes kan ik langzaam afkicken van die gevoelens vol verlangen.”

Deze column van Kirsten Schilder komt uit Flair 21-2021. Deze editie ligt van 26 t/m 1 juni in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Daniël O’Conner