Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kirsten: ‘De kinderen hebben voor het eerst afscheid moeten nemen van iets waar ze heel veel van houden’

Kirsten: ‘De kinderen hebben voor het eerst afscheid moeten nemen van iets waar ze heel veel van houden’

Kirsten: ‘De kinderen hebben voor het eerst afscheid moeten nemen van iets waar ze heel veel van houden’

Kirsten Schilder (38) is de vrouw van zanger Nick (37). Samen hebben ze drie kinderen: Nikki (10), Julian (8) en Jackie (4). In Flair schrijft ze elke week open en eerlijk over haar leven.

Puppyogen

“Op de dag van haar overlijden, liet ik haar naam in mijn smalle, gouden schakelringetje graveren. Als zestienjarige überpuber was ik ontroostbaar en op deze manier had ik het gevoel dat ze altijd bij me was.”

“Ik was negen jaar toen ik mijn moeder aan zag komen lopen op de Franse camping waar wij vakantie vierden. Met een grote lach op haar gezicht liep ze me tegemoet. Mijn moeder liep anders dan normaal. Een stuk voorzichtiger. Steeds keek ze naar dat kleine bolletje wol in haar handen. Hoe dichterbij ik kwam, hoe nieuwsgieriger ik werd. Toen ik eenmaal voor haar stond zag ik dat het bolletje wol bewoog, een zwart neusje had, twee harige oortjes, en twee van de liefste oogjes die ik ooit had gezien. Vanaf dat moment wist ik waar de term puppyogen vandaan kwam en mochten mijn ouders en ik ons trots ’hondenbezitter’ noemen.”

“De eerste nacht sliep ze bij mij in bed en dat deed ze, eenmaal weer terug in Nederland, nog geregeld. Ze voelde feilloos aan hoe ik me voelde. Wanneer ik mijn huiswerk aan het maken was, lag zij boven op mijn voeten. Ik had er een vriendin voor het leven bij. Zes jaar later moesten wij haar laten inslapen vanwege een ongeneeslijke ziekte. Dat het verdriet zo intens was, is misschien onbewust de reden geweest om tot op heden geen huisdier aan te schaffen.”

‘Waar de hondenhemel een sterretje rijker is, zijn wij drie ontroostbare kinderen rijker’

“Veertien jaar geleden kochten mijn ouders een andere hond, Lola. Aangezien onze oudste dochter tien jaar is, kan zij Lola niet los zien van mijn ouders. De hond is onderdeel van hun gezin. Alle drie onze kinderen zijn dan ook stapelgek op dat boomertje. Meermaals hebben ze mijn ouders gevraagd haar te mogen houden. Op veel verlanglijstjes stond Lola bovenaan en als verjaardagscadeau van omi en opa wilden ze Lola. Een aantal jaar geleden bedachten mijn ouders hier een oplossing voor. Ze spraken met hun kleinkinderen af dat de geliefde viervoeter ook van hen is, al woont Lola in Monnickendam. Eigenlijk een soort lathond. Een prima oplossing, zo vond iedereen.”

“Afgelopen week hebben onze kinderen voor de eerste keer meegemaakt hoe het is om afscheid te nemen van iets waar zij veel van houden. Waar de hondenhemel een sterretje rijker is, zijn wij drie ontroostbare kinderen rijker. Ik moet zeggen dat ik het erg moeilijk vind om aan ze uit te leggen dat Lola nooit meer terugkomt. Gelukkig zijn er verschillende voorleesboeken waarin dit onderwerp centraal staat.”

Lees ook
Kirsten: ‘Met trillende stem, en wat gesnotter, antwoordde ik dat ik er maar al te graag bij wilde zijn’

“Ik heb direct drie geweven armbandjes voor ze besteld met de naam Lola erop. Ik hoop dat ze op deze manier hetzelfde ervaren als ik indertijd. Ik ben wel blij dat er inmiddels een scala aan gepersonaliseerde accessoires wordt aangeboden. Want een gouden schakelringetje vind ik toch wat overdreven voor kinderen van tien, acht en vier.”

Deze column van Kirsten Schilder komt uit Flair 30-2021. Deze editie ligt van 28 juli t/m 3 augustus in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Daniël O’Conner