Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kim aan de wodka op schuurfeest in Noorse ‘middle of nowhere’: ‘Voldaan zwalken we over het veld naar huis’

Kim aan de wodka op schuurfeest in Noorse ‘middle of nowhere’: ‘Voldaan zwalken we over het veld naar huis’

Kim aan de wodka op schuurfeest in Noorse ‘middle of nowhere’: ‘Voldaan zwalken we over het veld naar huis’

Van het drukke Amsterdam naar een bijna onbewoond eiland. Kim gooide haar leven om en vertrok met vriend Irwan, hond Zorro en een auto vol spullen naar het slechts vijftig bewoners tellende Selvær in Noorwegen, waar álles anders is dan ze ooit gewend is. In de tweewekelijkse blog ‘Eilandlessen voor een stadsvrouw’ deelt Kim waar ze in haar nieuwe, bijzondere leven allemaal tegenaan loopt.

Op een plek waar je de tijd vergeet, zijn er gelukkig wel feestjes

“Het allerfijnste hier op Selvær is dat tijd er weinig toe doet. De openingsuren van de winkel zijn het enige waar ik rekening mee houd, verder laat ik het helemaal los. We eten niet op gezette tijden maar zodra we trek hebben, we slapen als we moe zijn. Alleen Zorro begint klokslag vier uur te piepen, dat is zijn etenstijd en daar mogen we van hem volstrekt niet van afwijken.”

“Welke dag het is, gaat ook vaak aan mij voorbij. ‘Is het dinsdag vandaag?’, vraag ik aan Irwan. ‘Nee, vrijdag’, antwoordt hij. Als ik visser Knut en zijn partner Heidi op hun wekelijkse weekendwandeling voorbij zie komen, zeg ik: ‘Ah, zo te zien is het zondag vandaag’. Het scheelt natuurlijk dat we zelf ons werk kunnen indelen: we schrijven beiden een boek dus zijn ieder onze eigen baas. En mijn baas is lekker flexibel, dat vind ik tof van haar. Verder weet ik soms niet eens welke maand het is.”

‘Met zo’n twintig man zitten we aan de lange feesttafel en eten chips en Smash (een ware Noorse hit: Bugles in chocolade gedoopt), de wodka en het bier worden gedeeld’

“‘Wat doe je daar dan, er is daar niks’, vroeg iemand mij van de week online. Ik vroeg hem wat ‘niks’ is, maar daar kwam geen duidelijk antwoord op. Ik ben oprecht benieuwd, wat mensen hier zouden missen. Uit het raam zie ik van dichtbij de lammetjes bokkensprongen maken, er liggen prachtige heuvels en ik zie de zee zodra ik één stap buiten zet, er wonen hier gezellige mensen met wie we eten, drinken of een film kijken. De eilandversies van respectievelijk de kinderboerderij, boot- en klimtochtjes en café-, restaurant- en biosbezoek. Wat er niet is? Files, drukte, ongeduldige mensen in rijen voor de kassa, onenigheid en corona. Natuurlijk houden we ons hier keurig aan de pandemieregels – de waarschuwing om afstand te houden wordt in de haven aangegeven met een bordje waarop twee poppetjes staan met daartussen een zeearend die met zijn uitgespreide vleugels de voorgeschreven afstand, één à twee meter, aangeeft – maar tot nu toe is nog niemand positief getest.”

“Er zijn hier ook feestjes. Jens Petter komt binnenlopen om ons uit te nodigen voor de surpriseparty voor Ann Lois, die vandaag jarig is. Iedereen onder de dertig zal om zeven uur in de schuur van de boer verzamelen – een waar schuurfeest! Dat ik dat nog eens mag meemaken! – en de jarige zal er met een smoesje heen gelokt worden. Irwan en ik, al lang blij dat ze ons niet te oud vinden, zijn er natuurlijk bij. We hebben nog ergens een fles wodka liggen en de schuur is even zoeken. Het is er gezellig, met zo’n twintig man zitten we aan de lange feesttafel en eten chips en Smash (een ware Noorse hit: Bugles in chocolade gedoopt), de wodka en het bier worden gedeeld. Uit de speakers de opzwepende Deense rock van Volbeat, het beukende Duitse Rammstein en ook Noorse popmuziek. Ze vragen of ik nog iets leuks Nederlands weet, maar ik kom niet verder dan Sinds een dag of twee van Doe Maar, dat ze met veel plezier opzetten. We zingen mee en spelen kontrakt, een kaartspel dat dagenlang kan duren. Ooit was ik altijd de laatste die naar huis ging, maar nu is het feestje nog lang niet afgelopen als Irwan en ik moe maar voldaan over het veld naar huis zwalken.”

Lees ook
Of Kim wegkwijnt op dat bíjna onbewoonde Noorse eiland? ‘Ik heb me hier nog geen moment verveeld’

“Binnenkort is hier de middernachtzon, wat inhoudt dat twee weken lang de zon helemáál niet meer onder gaat. Ook nu al wordt het niet meer donker en kun je de hele nacht buiten rondlopen bij een prachtige roze-gele hemel en minimaal 15 graden. Er broeit iets, de zomerkleding komt uit de kast, het eiland komt tot leven op straat. Over niet lang kunnen we onze tent pakken en op een nabijgelegen onbewoond eiland een nachtje fikkies stoken met onze nieuwe vrienden.”

Volgende keer in Eilandlessen voor een stadsvrouw:
‘Laten we dan maar gewoon geen been breken…’ Leven zonder dokter, spoedeisende hulp, brandweer of politie

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Kim Linssen | Beeld: Irwan Droog (drone-shot via Selvaer.no)