Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Kim over wonen op een eiland zonder politie, dokter of brandweer: ‘De traumahelikopter was er met een uur’

Kim over wonen op een eiland zonder politie, dokter of brandweer: ‘De traumahelikopter was er met een uur’

Kim over wonen op een eiland zonder politie, dokter of brandweer: ‘De traumahelikopter was er met een uur’

Van het drukke Amsterdam naar een bijna onbewoond eiland. Kim gooide haar leven om en vertrok met vriend Irwan, hond Zorro en een auto vol spullen naar het slechts vijftig bewoners tellende Selvær in Noorwegen, waar álles anders is dan ze ooit gewend is. In de tweewekelijkse blog ‘Eilandlessen voor een stadsvrouw’ deelt Kim waar ze in haar nieuwe, bijzondere leven allemaal tegenaan loopt.

Gewoon geen been breken

“Ik heb gelukkig nog nooit spoedeisende hulp nodig gehad, maar als die optie helemaal niet aanwezig is, geeft dat toch een ongemakkelijk gevoel. Het is zoals slapen bovenin een stapelbed, dan denk ik: maar wat als ik tijdens mijn slaap naar beneden val? Terwijl ik nog nooit uit een bed op kniehoogte ben gedonderd. Zo durf ik er hier ook maar op te vertrouwen dat we die noodhulp net zo min nodig zullen hebben als in Amsterdam. Want op Selvær is er geen ziekenhuis, dokter, brandweer of politie.”

“Uit veiligheid dan maar alleen nog binnen op de bank zitten is natuurlijk overdreven, het ‘gebrek aan’ went ook snel op het hulpverleningsgebied. ‘We moeten maar gewoon geen been breken of zo’, zeggen we als we toch over de rotsen willen klimmen om vanaf een hoger punt beter naar de gletsjer op het vasteland te kijken. Irwan en ik zijn misschien nog wel het zorgvuldigst met hazewindhond Zorro, die enorm van rennen houdt, maar – zoals alle van zijn soort – erg dunne breekbare pootjes heeft.”

‘Bij ons woont wel een verpleegster en zij concludeerde al snel dat de traumahelikopter moest komen – die was er binnen een uur’

“Toen we hier in de winter net een paar weken woonden, ging hij dolenthousiast racen in de sneeuw. Er lagen blijkbaar ook bevroren plassen onder, want ergens in een bocht maakte hij toch een onbedoelde klapper… Zijn piep van pijn weerkaatste op de bergen, hij keek naar ons en bleef liggen, zo van: ja, kom me nu maar halen. Irwan bedacht zich geen moment en droeg de knokige bundel naar huis. Zorro’s knietje en dij waren open geschaafd en hij bibberde van de schrik. Gelukkig zagen we meteen dat het niet gehecht hoefde te worden, en met wat extra pampering en knuffels was Zorro al snel weer de oude. Maar als er iets gebroken was geweest, waren we verder van huis. De dichtstbijzijnde dierenarts is twee vaaruren van ons vandaan, maar dan moet iemand met een boot ons wel kunnen brengen. We leerden: we moeten gewoon extra voorzichtig zijn.”

“Pas kreeg een buurvrouw extreme maagklachten. Er is een dokter op een ander eiland, maar die heeft alleen spreekuur tussen twee en drie en neemt daarbuiten zijn telefoon niet op. Bij ons woont wel een verpleegster en zij concludeerde al snel dat de traumahelikopter moest komen. Die was er binnen een uur, en landde op het grasveldje naast het kerkje, ondertussen een bumper van een auto af blazend. De vrouw werd meegenomen, gelukkig viel alles mee en kon ze dezelfde dag weer naar huis. Iedereen op het eiland heeft een hekel aan het geluid van de helikopter, want hoe dankbaar we ook zijn voor de hulp, het betekent bijna altijd slecht nieuws.”

Lees ook
Kim aan de wodka op schuurfeest in Noorse ‘middle of nowhere’: ‘Voldaan zwalken we over het veld naar huis’

“Criminaliteit is hier niet en alleen de wind veroorzaakt soms geluidsoverlast, dus politie heeft hier weinig te doen. Het ontbreken van brandweer – zoals ik die ken – vind ik spannender. Van de week viel de stroom plots uit. Toevallig was er een groepje elektriciëns op het eiland omdat iemand een huis aan het bouwen is. Zij hadden ook wel even tijd om ernaar te kijken. Er bleek een fikse brand te zijn geweest bovenin een mast. En hup, daar klommen ze soepel vijf meter omhoog om het mankement te fixen. Het was even twee dagen koud douchen en koken op de houtkachel, maar een beetje behelpen maakt vindingrijk. De inhoud van de vriezer – met name enorme vissen van de eigenaar van ons huis – hebben we zolang even bij onze buren kunnen onderbrengen. En zo blijkt het met alles: samen redden we het overal wel mee.”

Volgende keer in Eilandlessen voor een stadsvrouw:
Toeval of juist niet? Op dit eiland woont nóg een Nederlands stel!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Kim Linssen | Beeld: Irwan Droog (drone-shot via Selvaer.no)