Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Kiki > Kiki #157: ‘Hij trekt zijn wenkbrauwen op: ‘Is je hart of je ego gebroken?’

Kiki #157: ‘Hij trekt zijn wenkbrauwen op: ‘Is je hart of je ego gebroken?’

Kiki #157: ‘Hij trekt zijn wenkbrauwen op: ‘Is je hart of je ego gebroken?’

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. 

Maandag

Zodra ik wakker word, is het eerste wat ik denk: wat was er ook alweer voor rottigs? Oh ja, Alexander is niet verliefd op mij. Normaal zit ik qua humeur op een dikke zeven, maar hierdoor zweef ik al dagenlang rond een krappe vijf, met uitschieters naar beneden. En af en toe een upje, bijvoorbeeld toen Mia en ik gisteravond drie uur lang aan het bellen waren, of toen bleek dat mijn vader zomaar 250 euro op mijn rekening had gestort. (Dank je, papa!)

George is het blijkbaar ook opgevallen. Als hij tijdens de lunchpauze zijn broodje hete kip in tweeën verdeeld, vraagt hij: ‘Wat is er met jou, meisje? Je loopt al dagen rond met het gezicht van een oorwurm.’ 

‘Er is niks.’

‘Als jij het me niet vertelt, krijg je ook geen kip. Ik ben niet gek, weet je.’

Ik pak het bordje aan en zeg: ‘Oké dan. Weet je nog dat een jongen me een keer hier kwam ophalen? Van de week heeft hij gezegd dat hij me niet ziet zitten, en nu voel ik me kut.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Is je hart of je ego gebroken?’  

Daar moet ik even over nadenken. Het voelt niet zoals toen met Kees, van wie ik met hart en ziel hield. ‘Ik voel me beledigd, geloof ik. Hij wil niets met me, terwijl hij me niet eens goed kent!’

George knikt. ‘Je ego dus. Uit ervaring weet ik dat dat niet zo moeilijk te verhelpen is. Ga lekker flirten, dat helpt.’

‘Dat kan niet door dat stomme virus,’ zeg ik. 

Hij lacht. ‘Dan doe je het toch met zo’n app? Hoe heet dat ook alweer? Finder?’

George leeft echt onder een steen, maar wat is hij lief. Ik sta op en geef hem een dikke knuffel, wat gelukkig zonder schuldgevoel kan omdat hij nog niet zolang geleden corona heeft gehad. 

Zondag

Floor heeft een schema gemaakt wie wanneer moet komen schilderen en ik ben deze twee dagen ingedeeld. Met haar gekke kleine autootje haalt ze me op van het station. Mijn weekendtas moet ik op mijn schoot houden omdat de achterbank en de kattenbak volstaan met dozen vol gereedschap en blikken verf. Ze scheurt door de stad, neemt op twee bandjes een rotonde en rijdt zo hard over verkeersdrempels dat mijn billen even van de stoel komen. Inparkeren kan ze ook niet, ze rijdt wel tien keer schokkerig voor- en achteruit voordat het ding staat. Ik ben behoorlijk misselijk als ik uitstap. 

‘Je zult wel merken dat het huis nu al een totaal andere vibe heeft,’ zegt ze terwijl ze de voordeur openmaakt. Een krachtige walm van schoonmaakmiddel, verf en terpentine komt op me af. Dit is te veel voor mijn door elkaar geschudde maag. In de woonkamer ga ik op een stoel zitten met mijn hoofd omlaag. ‘Gaat het?’ vraagt Floor bezorgd. ‘Ik haal wel even wat water. ’ Als ze me een glas aangeeft zegt ze: ‘Vreemd dat je je zo naar voelt. Ik heb net het hele huis spiritueel laten reinigen.’