Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Kiki > Kiki #155: ‘Het was echt wel duidelijk wat je met dat liedje bedoelde’

Kiki #155: ‘Het was echt wel duidelijk wat je met dat liedje bedoelde’

Kiki #155: ‘Het was echt wel duidelijk wat je met dat liedje bedoelde’

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. 

Maandag

Normaal ben ik de enige op klantenservice omdat de rest thuis werkt, maar vandaag zit Roos er ook. Ik begroet haar lauwtjes, omdat ze zich ver boven mij verheven voelt met haar dure handtas, kostbare highlights en trendy laarsjes. Maar rond een uur of twaalf vraagt ze of ik mee naar buiten ga om ergens een broodje te halen. Tegen het coolste meisje uit de klas zeg je geen nee en even later lopen we samen het warenhuis uit.  Ze heeft zo’n Afghaanse jas aan waarvan ik alleen maar kan dromen, en stift onder het wandelen haar lippen. Ik probeer een gesprek op gang te brengen, maar ik weet niet goed waarover ik met haar moet praten en daarom maak ik wat suffe opmerkingen over het weer en een Netflixserie. Bij een bakker kopen we allebei een broodje en koffie, daarmee gaan we op een bankje aan de gracht zitten. ‘Waar woon jij eigenlijk?’ vraagt ze.

‘In de binnenstad. Ik huur de zolder van een vriendin van de moeder van mijn beste vriend. Daar heb ik echt geluk mee gehad. En jij?’

‘In zuid, vooralsnog.’ Ze neemt een hap van haar broodje, waarbij een fliepel sla uit haar mond blijft hangen. Als ze het broodje op heeft, zit ie er nog steeds. 

‘Er zit daar wat.’ Ik wijs op haar kin.  Tot mijn verbazing begint ze te huilen. 

‘Sorry hoor,’ snuft ze. ‘Het is gewoon allemaal zo klote. Het is uit tussen mijn vriend en mij en nu weet ik niet waar ik naartoe moet. Overdag kan ik naar mijn werk, maar  ’s avonds zit ik weer naast hem op de bank, en ik ben helemaal klaar met hem. Ik kan er gewoon niet meer tegen als hij snoeihard met klanten aan het bellen is, en elke keer keihard begint te lachen als hij een scheet laat. Maar nu weet ik dus niet waar ik moet wonen.’

Ik heb precies hetzelfde gehad!’ zeg ik. Terwijl we teruglopen vertel ik dat toen mijn relatie uitging, ik een tijd bij mijn nicht woonde, en daarna bij Finn. ‘Even dacht ik dat ik weer bij mijn moeder moest intrekken, maar toen kwam dit op mijn pad. Het komt bij jou ook goed, echt waar. Ik zal ook eens om me heen vragen.’ Ze kijkt me zo blij aan dat ik ineens denk: misschien worden we wel vriendinnen.  

Woensdag

Weer zo’n avond die bestaat uit een magnetronmaaltijd, een nogal suffe Netflixserie en praten met de kat. Ik pak mijn telefoon om te zien of Alexandro me een berichtje heeft gestuurd, maar niets, hoor.  Ik kan hem natuurlijk ook gewoon bellen. Terwijl ik wacht tot hij opneemt, voel ik dat mijn hart steeds sneller gaat bonzen. Net als ik op het punt sta op te hangen, zegt hij: ‘Hi Kiek? Waarom bel je me?’ 

‘Eh, nou… hoe gaat het met je?’

‘Het gaat wel.’ Er valt een lange stilte. Dan zegt hij: ‘Ik begrijp eigenlijk niet wat je van me wilt. Het was echt wel duidelijk wat je met dat liedje bedoelde.’ 

‘Ik wilde er alleen sorry mee zeggen.’

‘Oh,’ zegt hij verbaasd. ‘Het liedje gaat over een onmogelijke liefde, dus ik dacht dat het een afscheidssong was of zo.’