Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Kiki > Kiki Faber #12: ‘Ik heb nu zo geen zin in jou, zei ik’

Kiki Faber #12: ‘Ik heb nu zo geen zin in jou, zei ik’

Kiki Faber #12: ‘Ik heb nu zo geen zin in jou, zei ik’

Kiki Faber – het nichtje van Floor – heeft één grote droom: carrière maken als zangeres. Tot die tijd werkt ze als serveerster. Relaties vindt ze ingewikkeld: gaan liefde en lust wel samen?  

Zondag
Na het optreden vroeg ik aan iedereen of ze Midas hadden gezien, maar niemand wist waar hij was. Hij zal toch niet naar huis zijn gegaan? dacht ik. Ik liep naar buiten en toen ik in de buurt van de boot kwam, rook ik het al: hij zat te blowen. Op het terrasje voor de boot zat hij op een rieten stoel, met een diepchagrijnige kop. ‘Waarom kwam je niet naar mijn optreden kijken?’ vroeg ik. ‘Dat had ik de eerste keer toch al gezien.’ Irritatie golfde door me heen. ‘Ja en? Je weet toch hoe spannend ik het vind.’

‘Ik trok het gewoon niet meer. Al die blabla-mensen, al die onzinnige gesprekjes.’ Hij nam een diepe haal van zijn joint. ‘Weet je dat al het werk van mijn moeder is verkocht? Dat is wat de mensen willen: happy happy joy joy, maar dat we met z’n allen op de rand van de afgrond staan, interesseert ze geen moer.

Een schilderij moet vrolijk zijn en passen bij het bankstel. ’ ‘Maar jij hebt toch ook werk verkocht!’ zei ik. ‘Eén schilderij en raad eens wie de koper was?’ Zachtjes vroeg ik: ‘Je moeder?’ ‘Bijna goed, het was Heleen. Ze heeft het ongetwijfeld aangeschaft om me te bedanken voor al die keren dat ik Joost heb uitgelaten.’ ‘Wat een onzin! Als ze het niet wilde hebben, had ze je het geld ook zo wel kunnen geven.’ ‘Whatever.’ Hij haalde zijn schouders op en keek strak naar de gloeiende askegel. ‘Ik ga terug,’ zei ik. ‘Mijn moeder en mijn vrienden zijn er nog steeds. Die van jou ook trouwens.’ Hij wapperde met zijn hand. ‘Ga maar, ik kom er straks ook aan.’

Lees ook
Kiki Faber #11: ‘Het is zo somber dat je keel ervan dichtknijpt’

In de loods hadden Agaath en Kayo op een grote schragen tafel schalen met vegetarische gerechten gezet. Ik nam een bordje, kletste gezellig met iedereen en hield ondertussen in de gaten of Midas nog kwam. Dit kon hij toch niet maken: iedereen was hier, dan kun je toch niet in je eentje zitten blowen? Toen we aan het opruimen waren, dook hij op en pakte snel nog wat te eten. Woedend was ik. Nadat ik Agaath en Kayo had bedankt, liep ik naar hem toe en zie ik dat ik naar huis ging. ‘Wil je dat hele eind naar huis fietsen?’ zei hij. ‘Het is steenkoud.’ ‘Maakt me niet uit. Ik heb nu zo geen zin in jou.’ En ik marcheerde de loods uit.

Na een minuut of tien fietsen door kille motregen, sloeg mijn boosheid om in een onheilspellend rotgevoel. Toen ik mijn fiets op slot zette, zag ik dat het licht bij Heleen nog brandde. Ik klopte bij haar op de deur en vroeg of ik mocht binnenkomen. In een aftands grijs joggingpak lag ze op de bank tv te kijken, maar zodra ze mijn gezicht zag, stond ze op om me te huggen. Daarna ze ze thee en pas toen vroeg ze wat er was. ‘Ik begrijp af en toe niets van Midas,’ zei ik. ‘Soms heb ik het gevoel dat hij in een heel andere werkelijkheid leeft.’ Ze knikte. ‘Dat is misschien ook wel zo.  Het is een kunstenaar, hè.’

Kiki Faber las je eerder bij VIVA. Lees vanaf nu elke week hier op Flaironline.nl de nieuwe Kiki’s. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.