Je bent hier: Home > Column > Hoofdredacteur Marije: ‘De manier waarop wij naar onszelf kijken, is gewoon niet oké’

Hoofdredacteur Marije: ‘De manier waarop wij naar onszelf kijken, is gewoon niet oké’

Column
Hoofdredacteur Marije: ‘De manier waarop wij naar onszelf kijken, is gewoon niet oké’

Yay, de nieuwe Flair ligt in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont. 

“Ik sta geregeld voor de spiegel en dan baal ik. Vooral van mijn benen. Ik draai 20 rondjes en hoop dat het aan mijn spiegel ligt. Die putjes die ik zie aan de achterkant. Die slappere huid. Shit, dit is dus wat anderen zien als ik over het strand loop. Laatst lag ik op het strand van Zandvoort naast 4 meisjes van pak ’m beet 19. Hun prachtige, strakke benen waren het enige waar ik naar kon kijken. Al giechelend in minibikini’s dartelden ze elk uur naar de waterkant. Ik durfde spontaan mijn bedje niet meer af. En natuurlijk wéét ik het ook wel, ik ben geen 19, maar toch is er altijd dat vervelende stemmetje dat zegt:  ‘Je bent niet goed genoeg.’  Ik heb ermee leren leven. Onder het motto: onzekerheid hoort er gewoon bij.

‘Ik schrok. Ik scrolde door een lange lijst van negatieve opmerkingen’

Totdat ik vorige week de uitslag kreeg van Flairs grote zelfbeeldonderzoek. Ik schrok. Ik scrolde door een lange lijst van negatieve opmerkingen. ‘Ik ben te dik, te lelijk, heb grote poriën, mijn haar is te grijs en mijn buik te slap.’ Dat was er dan 1. Zo ging het maar door. Slap haar, onzuivere huid, te zwaar, niet knap in vergelijking met andere vrouwen. Positieve comments waren er ook, maar veel minder. En dan vaak in de strekking van: ‘Ik heb best mooie ogen, maar dat ziet niemand door mijn bril.’ Ik werd er intens verdrietig van. Het enige wat door mijn hoofd bleef spoken was: dit is niet oké. De manier waarop wij naar onszelf kijken, is gewoon niet oké. Dit is het lichaam dat ons elke dag uit bed laat stappen, waarmee we kunnen rennen, springen, lachen en plezier maken. Het minste wat we kunnen doen, is proberen ervan te houden. Met imperfecties en al.

Lees ook
Hoofdredacteur Marije: ‘Toen ik klein was, was mijn vader al mijn held’

De volgende keer dat ik voor de spiegel sta en ik negativiteit voel opkomen, zal ik proberen te denken aan alle plekken die ik dankzij mijn benen heb kunnen bezoeken, aan de nachtelijke uren van heen en weer lopen met een huilende baby op mijn arm, en daarna nog 1. En aan hoe mijn benen me, na al die keren dat ik te lang heb gedanst op hoge hakken, nog steeds dragen. Ik mag weleens wat liever voor ze zijn. Vind ik.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 25. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten
bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee