Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Hester over docu ‘Goede Moeders’ en onderbuikgevoel: ‘Mensen doen veel, zo niet alles om wraak te nemen’

Hester over docu ‘Goede Moeders’ en onderbuikgevoel: ‘Mensen doen veel, zo niet alles om wraak te nemen’

Hester over docu ‘Goede Moeders’ en onderbuikgevoel: ‘Mensen doen veel, zo niet alles om wraak te nemen’

Hester Zitvast (43) is freelance journalist, moeder van drie kinderen (20, 17 en 7 – en zwanger van de vierde). Door haar Twitter-verslaving zit ze bovenop het nieuws en daar heeft ze vaak wel een mening over. Voor Flaironline.nl ventileert ze die opinie. Daar hoef je het als lezer natuurlijk niet altijd mee eens te zijn. Een goede (en fatsoenlijke) discussie gaat ze niet uit de weg.

Documentaire ‘Goede Moeders’ en onderbuikgevoel

“Ik kreeg er buikpijn van, van de KRO-NCRV documentaire Goede Moeders, waarin verloskundige Sylvia von Kospoth in uithuisplaatsingen van kinderen duikt en ontdekt dat deze niet zelden zijn gestoeld op weinig meer dan ‘een onderbuikgevoel’. Een moeder werd als verstandelijk beperkt aangemerkt, zonder dat er ooit een IQ-test is afgenomen en we zagen een uithuisplaatsing waarin anonieme meldingen een grote rol hadden gespeeld. Maar zo’n anonieme melding kan dus net zo makkelijk van een valse stiefzus, een jaloerse schoonzus of een rancuneuze ex-schoonvader komen. Mensen doen veel, zo niet alles om wraak te nemen.”

“Onderbuikgevoel – we varen er allemaal zo lekker op, laten we eerlijk zijn. Ik zag diverse moeders voorbijkomen waar ik mijn eigen kinderen nog geen weekend, nog geen nachtje, zou laten logeren; mijn onderbuikgevoel, maar daar gaat het niet om. Het gaat niet om wat ik, of wij als kijkers, als maatstaf voor goed ouderschap hanteren. We rommelen immers allemaal maar wat aan en het gros van ons doet dat naar eer en geweten, want we houden van niemand meer dan van ons eigen vlees en bloed – toch? Wie zijn wij dan om te stellen dat die andere ouders dat niet doen?”

“‘Zij hadden nooit kinderen moeten krijgen’, is een zin die we nogal makkelijk in de mond nemen of uiten op social media, als we een gezinssituatie zien die ons niet aanstaat. ‘Kan Jeugdzorg hier niet ingrijpen?’ – ook al zo’n snel getikte zin, waarvan de schrijver waarschijnlijk geen seconde daadwerkelijk bij inhoud ervan stil staat.”

‘Hulp kan te rigoureus en te vroeg, maar ook veel te laat komen en dat moeten we al net zo hard niet willen’

“Een kind bij een ouder weghalen, moet echt de aller-, allerlaatste stap zijn. De enige uitweg mogelijk. Het traumatiseert niet alleen ouders, maar vooral ook onschuldige kinderen voor de rest van hun leven. Zo’n besluit moet daarom gestoeld op niets dan keiharde feiten. Op waarheidsbevinding. Je kunt niet iemand als alcoholist aanmerken als je overdag een blikje bier op tafel ziet staan. Hij is niet automatisch agressief omdat hij in emotie zijn stem verheft. En een moeder is geen slechte moeder omdat haar huis een rotzooi is.”

“We zagen gisteren de uitwassen. Zaken waarin het ronduit slecht verlopen is – ook al ontbrak ‘de andere kant van het verhaal’ mij veel te veel, het verhaal werd voornamelijk gedaan vanuit de ouders en de overigens waanzinnig mooi bevlogen verloskundige Sylvia (want wat zijn vrouwen als zij nodig!).”

Lees ook
Marije over sleutelmeisjes: ‘Ja, er is in al die jaren een hoop veranderd, maar ook een hoop niet’

“‘Ik zie in mijn werk kinderen die jaren stelselmatig behandeld of misbruikt zijn, waarbij hulp of een uithuisplaatsing echt eerder nodig was geweest’, las ik op Twitter. Al net zo schrijnend. Hulp kan te rigoureus en te vroeg, maar ook veel te laat komen en dat moeten we al net zo hard niet willen. Dat het in de hulpverlening ook heel vaak goed gaat, staat buiten kijf, maar mag geen reden zijn de uitwassen dan maar niet voor het voetlicht te brengen. Het kan een zaak zo gevoelig als de relatie tussen ouder en kind niet perfect genoeg gaan.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Hester Zitvast | Beeld: Marloes Bosch