Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Hester: ‘Die jongen bij de tramhalte, dat had ik kunnen zijn’

Hester: ‘Die jongen bij de tramhalte, dat had ik kunnen zijn’

Hester: ‘Die jongen bij de tramhalte, dat had ik kunnen zijn’

Hester Zitvast (44) is freelance journalist, moeder van drie kinderen (20, 17 en 7 – en zwanger van de vierde). Door haar Twitter-verslaving zit ze bovenop het nieuws en daar heeft ze vaak wel een mening over. Voor Flaironline.nl ventileert ze die opinie. Daar hoef je het als lezer natuurlijk niet altijd mee eens te zijn. Een goede (en fatsoenlijke) discussie gaat ze niet uit de weg. 

Euthanasie van de “daders” werd als serieuze optie voorgesteld

Het was na het allereerste bericht al duidelijk voor het publiek: Er was een man onder de tram geduwd door drie kinderen met een buitenlandse achtergrond. Kinderen moesten voorgoed opgesloten. Stille tocht voor de overleden man. En zie je wel: die “kansparels” (want dat stempel en stukje racisme kon er ook nog wel bij) brengen alleen maar ellende. De reacties logen er niet om. Het betrof geen ongeluk, maar een moord en wie er ook maar een greintje aandacht besteedde aan het feit dat ook de levens van de drie kinderen voorgoed getekend waren, mocht net zo hard voorgoed achter slot en grendel. Psychopaten, teringjongeren, rioolratten; zelfs euthanasie van de “daders” werd als serieuze en pijnloze optie op social media voorgesteld. Ik heb het met pijn in mijn buik gelezen. Waren al die mensen erbij dat ze zo goed wisten wat zich daar had afgespeeld?

Ik had een van die jongens kunnen zijn

Het slachtoffer had, zo blijkt nu, 15-20 glazen alcohol genuttigd. Dat geeft natuurlijk niemand recht hem daarom maar onder een tram te duwen. De man schijnt de drie jongens echter meerdere keren lastig te hebben gevallen. Daar kunnen we ons allemaal iets bij voorstellen, toch? Zo’n straallamme gast, die zich maar op blijft dringen aan een stel pubers bij de tramhalte? En in hoeverre laat je dat lastigvallen dan toe? Er komt een moment dat iemand te ver gaat en dat je van je af bijt, verbaal of fysiek. Heel eerlijk: ik kan me heel goed indenken dat ik zo’n vent in paniek of in de stress van me af had geduwd. Ik had één van die jongens kunnen zijn. Of mijn kinderen hadden een van jongens kunnen zijn. Wrong time, wrong place. Je duwt, zo van ‘rot op joh’, de man tolt in dronkenschap, doet een paar wankele stappen, valt en komt volledig onbedoeld voor een net aanrijdende tram terecht. Bam: die ene actie in die ene seconde en álles is voorgoed anders.

Lees ook
Hester: ‘Berichten over horrorprijzen en lange levertijden mute ik’

Probeer je eens in te denken dat het jouw zoon of dochter is geweest

Ik weet niet of het zo gegaan is, maar het zou een heel scenario kunnen zijn. En dan heb je het niet over moord, maar over een ongeluk. Probeer je eens in te denken dat het jouw zoon of dochter is geweest, daar op dat perron. Dat het jouw 15-jarige zoon of dochter is, nu al ruim een week in een cel, in bange afwachting op wat komen gaat. Zijn we werkelijk gaan geloven dat er in zulke jonge kinderen zoveel kwaad schuil kan gaan dat ze doelbewust tot dit soort acties komen? Ik vergeet het verdriet van de nabestaanden van het slachtoffer niet, integendeel. Maar ik vind het ronduit slecht dat we zo genadeloos oordelen over kinderen zonder te weten wat de exact de toedracht is geweest. Mijn hart gaat uit naar de slachtoffers. En dat lijken er vooralsnog vier te zijn, in dit geval.

Alle columns van Hester lees je op flaironline.nl. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.