Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Floor Faber > Floor Faber: ‘Nu pas valt me op hoe moe ze er eigenlijk uitziet’

Floor Faber: ‘Nu pas valt me op hoe moe ze er eigenlijk uitziet’

Floor Faber: ‘Nu pas valt me op hoe moe ze er eigenlijk uitziet’

Floor is druk aan het klussen in haar nieuwe huis als Anouk belt. Huilend.

Zaterdag

Anouk en ik willen naar het park, maar ze moet nog van alles en daarom ga ik met mijn jas aan maar weer aan de keukentafel zitten. Na een minuut of tien staat ze voor me met een grote tas om haar schouder en Liv in haar armen. ‘We moeten nu weg,’ zegt ze. ‘Over anderhalf uur moet ze weer aan de tiet. Pak jij de kinderwagen?’

Als we beneden zijn, geeft ze instructies over hoe ik de wagen moet uitklappen en de bak erop moet klikken, en dan legt ze haar kindje erin. Die begint meteen te huilen. ‘Negeren,’ zegt ze. ‘Waarschijnlijk valt Liv door de beweging vanzelf in slaap.’ Ze loopt zo hard dat het lastig is om haar bij te houden op mijn hoge-haklaarsjes en ondertussen loeit Liv maar door. Anouk houdt stil en stopt een speentje in Livs mond. ‘Niet tegen Willem zeggen van dat speentje, want hij is bang dat ze dan zuigverwarring krijgt.’ Als ze mijn verbaasde blik ziet, zegt ze: ‘Dat Liv niet meer uit de borst wil drinken.’

‘Hoe weet Willem dat allemaal?’

‘Zijn moeder is verpleegkundige op de babyafdeling geweest. Ze komt heel vaak helpen.’

‘Dat is toch fijn?’

‘Ik haat haar.’

In het park gaan we op een bankje in de zon zitten. Anouk doet haar ogen even dicht en nu valt me op hoe moe ze eruitziet. Ze heeft diepe wallen en harde lijnen langs haar mond. ‘Sorry dat ik niet eerder ben langsgekomen,’ zeg ik. ‘Ik was zo druk met mijn huis en ik dacht eigenlijk dat jij steeds kraamvisite zou hebben.’

‘De bulldog, Willems moeder, zegt dat we vanwege corona heel rustig aan moeten doen met bezoek. Ik hoef ook geen vage tantes over de vloer, maar ik heb jou ontzettend gemist. Daarom moest ik laatst huilen toen je met je telefoon je huis liet zien. Ik dacht: ik wil ook gezellig een vensterbankje komen schilderen.’

‘Het plafond van de badkamer moet nog.’

‘Maar ik kan helemaal niet weg! Liv wil bijna om de drie
uur aan de tiet en Willem wil niet dat ik haar blootstel aan verfdampen.’

‘En als hij haar een flesje geeft?’

‘Kolven lukt niet, en bij het woord flesvoeding trekken de bulldog en hij wit weg. Oh man, je hebt geen idee wat ik ervoor zou overhebben om weer eens een paar uur achter elkaar door te slapen. ’s Nachts wordt ze ook twee à drie keer wakker.’

‘Het lijkt wel een strafkamp.’

‘Precies, dat is het,’ lacht ze. ‘En de bulldog maar zeggen dat ik niet moet zeuren omdat het tijdelijk is.’

Lees ook
Kiki #160: ‘Door de coronatest sta ik langs de weg met een bloedneus’

Donderdag

Al een poos staar ik in het donker. Dit is de laatste nacht in mijn vakantiehuis, Tijmen en Johan helpen me morgen met verhuizen. Niet vergeten om vuilniszakken te kopen. Ik knip het licht weer aan en schrijf het op. En ook dat ik mijn rijbewijs moet klaarleggen en… Beter om eruit te gaan, mijn hoofd is zo druk. Terwijl ik slaapthee zet, kijk ik of het licht bij Tijmen nog brandt. Wat zal ik zijn droge humor, AGV-maaltijden en onze seriebingewatch-avonden missen. Ik zal toch wel gelukkig worden in mijn nieuwe huis?

Lees op viva.nl/kiki ook in het dagboek van Floors nichtje Kiki

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?