Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #8: ‘Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Dat hij me het gevoel geeft dat ik een dombo ben?’

Floor Faber #8: ‘Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Dat hij me het gevoel geeft dat ik een dombo ben?’

Floor Faber #8: ‘Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Dat hij me het gevoel geeft dat ik een dombo ben?’

Floor Faber – het nichtje van Kiki – heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. 

Woensdag

Met Fred kijk ik naar een ongelooflijke spannende thriller, zijn kop op mijn schoot, zijn geruststellende warme lijfje tegen me aan. De heldin ligt bloedend op de grond te stuiptrekken wanneer de telefoon gaat. ‘Met Alice van Pootje Op,’ zegt een stem. ‘Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik kan Fred niet meer uitlaten. Vandaag is hij weggelopen in het bos en ik heb wel een half uur naar hem lopen zoeken. Dan raakt mijn hele schema in de war. Na de groep van Fred laat ik er nog twee uit, en dat red ik niet als ik achter Fred moet aanrennen.’

Geschrokken vraag ik: ‘Waar was hij dan?’

‘Hij had een loops teefje geroken, en was met het baasje en die hond meegelopen tot de parkeerplaats.’

‘Hij had wel onder een auto kunnen komen!’

‘Ja, het kan heel gevaarlijk zijn en daarom vind ik ook datje Fred moet laten castreren, anders neem ik hem niet meer mee.’

En weg is mijn ontspannen avondje. Hoe durft Mega Mindy te eisen dat ik mijn de ballen van mijn schatje eraf moeten. Dadelijk heb ik een depressieve non-binaire hond.

Lees ook
Floor Faber #7: ‘Zij heeft de relatie verbroken omdat hij vreemdging’

Donderdag

Donderdag seksdag, alleen heb ik vandaag niet zo’n zin. Op mijn werk loopt het niet lekker, ik pieker over het Fred-uitlaatprobleem en hormonaal zit ik in een dip. Hopelijk gaan Walt en ik knus op de bank zitten, onder een dekentje, met mijn hoofd op zijn schouder.  Om acht uur belt hij aan en in de gang begint hij me al te zoenen. ‘Doe maar niet,’ zeg ik. ‘Ik voel me niet zo tof.’

Hij deinst achteruit. ‘Je bent toch niet ziek of zo.’

Voor de grap fake ik een hoestbui, en dan zeg ik:  ‘Nee hoor, gewoon een beetje buikpijn.’ Ik drink thee, hij wil wel een biertje en we kletsen over de economie. Of liever, daar praat hij over, hij volgt de beurs, hypotheekrentes en de inflatie op de voet. Eerst valt hij bijkans flauw als hij hoort dat ik jaren niets voor mijn pensioen opzij heb gelegd: ‘Je hebt een pensioengat!’ Daarna probeert hij me ervan te overtuigen dat ik echt moet gaan beleggen. ‘Je bent een dief van je portemonnee als je het niet doet!’

‘Maar zoveel spaargeld heb ik niet en ik begrijp er niets van.’

‘Dan ga je je er toch voor interesseren. Zo moeilijk is het niet. ’

Ik breng het gesprek op een ander onderwerp: de castratie van Fred. ‘Ik weet gewoon niet wat ik moet. Misschien wordt hij er wel heel ongelukkig van.’

‘Hij mag blij zijn dat hij bij jou woont en elke dag dezelfde brokken krijgt. Het is een hond, hè, geen kind.’

Oké. Dit wordt niet de gezellige avond die ik voor ogen had. ‘Weet je, misschien kun je beter naar huis gaan.’

Verbaasd kijkt hij me aan. ‘Maar waarom dan?’

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Dat hij me het gevoel geeft dat ik een dombo ben, of het nu om geld gaat of om honden? ‘Ik ben moe,’ zeg ik dus lafjes.

Een uur later lig ik in bed, en ik voel me behoorlijk alleen en ongelukkig.

Floor Faber las je eerder bij VIVA. Lees vanaf nu elke week hier op Flaironline.nl de nieuwe Floor’s. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.