Je bent hier: Home > Column > Marije in Marrakesh: ‘Tijdens het rijden zoek ik op mijn telefoon paniekerig naar informatie’

Marije in Marrakesh: ‘Tijdens het rijden zoek ik op mijn telefoon paniekerig naar informatie’

Column
Marije in Marrakesh: ‘Tijdens het rijden zoek ik op mijn telefoon paniekerig naar informatie’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (11) en dochter Liv (8) in Purmerend woont. Voordat het coronavirus de wereld op z’n kop zette, vierde ze vakantie in Marokko.

Paspoort

“‘Sir, can you come out of the car?’ We staan aan de kant van een stoffig weggetje ergens tussen Essaouira en Marrakesh en zijn zojuist van de weg gehaald door een politieagent. We schijnen te hard te hebben gereden. Franklin rommelt wat in zijn tasje, gooit paspoorten op mijn schoot, pakt zijn rijbewijs en gaat naar buiten. Na vijf minuten komt hij al weer lachend terug. ‘Niets aan de hand, joh. Eigenlijk moest ik 150 dirham betalen, maar we raakten aan de praat over voetbal en nu mogen we gratis door. Allervriendelijkste man.'”

Lees meer
Anouk door coronavirus nog steeds vast in Marrakesh en bang voor eigen gezondheid: ‘Geen goed gevoel over’

“Ik kan de haast verliefde roes die ik voelde nog proeven. Dat heb je soms. Dat het geluk je ineens overspoelt. De hele reis is zo goed gegaan. Maar dan rijden we weg en vraag ik voor de zekerheid aan Franklin of hij zijn paspoort teruggekregen heeft. Hij:  ‘Welk paspoort?’ Ik: ‘Nou, in je tas zitten er maar drie. Heb je dat van jou niet aan hem gegeven?’ Hij: ‘Nee.'”

“Franklin staat al op de rem, terwijl ik licht paniekerig naast de stoel voel. Langzaam begint er een enorme knoop in mijn buik te ontstaan. We gooien tassen leeg. Twintig minuten zijn we nog verwijderd van het autoverhuurbedrijf in Marrakesh waar we voor half zeven de auto moeten inleveren. Het is nu zes uur. Wat moeten we doen? We keren de auto. We vermoeden dat het paspoort in Essaouira is blijven liggen. Tijdens het rijden zoek ik op mijn telefoon paniekerig naar informatie. Kunnen we het niet beter als gestolen opgeven dan nu weer vijf uur heen en weer te rijden? Moeten we niet eerst wat eten met de kinderen? En waarom belt de riad in Essaouira me nou niet terug?”

“Na anderhalf uur komt eindelijk het verlossende antwoord: het paspoort ligt er inderdaad nog. Aangezien de chauffeur van de riad de volgende dag toch naar Marrakesh moet, komt hij het paspoort wel brengen. ‘Nee hoor, mevrouw, echt geen enkel probleem.’ Opgelucht haal ik adem.”

Lees ook
Anouk door coronavirus vast in verlaten resort Marrakesh: ‘Het is best creepy’

Als ik ophang, kijken drie paar ogen mij verwachtingsvol aan. Ook de kinderen zaten in de stress. Ik vertel het goede nieuws; dat het goed komt, maar dat het nu nog wel een paar uur rijden is naar Marrakesh. ‘Wat hebben wij toch een pech’,  verzucht Kyano. Ik kijk naar de gebruinde kindergezichten, het zand dat nog in hun haren zit en denk aan de lieve riad-meneer. ‘Nee, Kyano, geluk. Wat hebben wij ontzettend geluk.'”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 12. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee