Je bent hier: Home > Column > Column Miljuschka: ‘Ik verbaas me erover hoe erg het ook míjn leven beheerst’

Column Miljuschka: ‘Ik verbaas me erover hoe erg het ook míjn leven beheerst’

Column
Column Miljuschka: ‘Ik verbaas me erover hoe erg het ook míjn leven beheerst’

Miljuschka Witzenhausen (33) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

“Ik lig op mijn vakantiebedje over allerlei dingen na te denken. Wederom verbaas ik me over de mensheid. Wat zijn we toch een gek uitstulpsel van Moeder Natuur. We werken ons 10 slagen in de rondte voor onze eerste levensbehoeften, want tja: de woning, kleren, bijles – alles kost iets. De kers op de taart is de vakantie, want dat is hét moment om weer op te laden. Als je daar even bij stilstaat, zou je bijna een uitkering willen aanvragen.

Want waarom gaan we als blikken sardientjes tegelijk naar zonneparadijzen? Draaien we als saucijzen op een barbecue om egaal te bruinen? Dit meestal op een bedje, waarvoor je als je geluk hebt, niet om 6 uur in de ochtend hebt hoeven vechten: het welbekende handdoek en speeltjes neerleggen aka territorium afbakenen. We have all been there.

‘We draaien als saucijzen op een barbecue om egaal te bruinen’

Hier zoeken we dan dát op waar we ons, geheel tegen de natuur in, van hebben vervreemd. Uren zitten we binnen op de computer binnen te tikken, te vergaderen. Allemaal om maar te kunnen meedraaien in het circus dat we gecreëerd hebben, ver van onze eerste natuur vandaan. Maar oergevoel kun je niet uitschakelen en dat zie je op mooie dagen des te meer. Het is alsof Tinkerbel sterrenstof uitstrooit over de grauwe massa. De natuur die tot leven komt, is de grootste schat die we samen delen. Waar niet om gevochten hoeft te worden. Het brengt eerder mensen samen. Op het moment dat de natuur doorbreekt, lijkt het wel alsof we de wereldcup hebben gewonnen met voetbal en heel Nederland de straat opgaat om het te vieren.

Tegelijkertijd is die heerlijke, stralende zon net zo slecht voor je huid als roken en even verslavend als nicotine. Nu ik op vakantie ben, verbaas ik me er zelf over hoe erg het ook míjn leven beheerst. De zin en onzin van de zon, zo zou ik het wel durven noemen. Ik zit er helemaal in. Zonnebril op, witte waas van de crème op mijn huid en af en toe spetters van kinderen die in het zwembad springen. Bijna iedereen houdt van een ander soort muziek, maar bijna niemand houdt niet van de zon.

Lees ook
Column Miljuschka: ‘Die negatieve reacties blijven helaas hangen’

Nooit heb ik het concept begrepen van op vakantie naar de kou. Ik ben een soort zonnepaneeltje. Ik laad op door warmte en zon. Ik moet in de grauwe maanden dan ook af en toe echt weg. Of – heel erg – ik geef toe aan de zonnebank. Uiteindelijk ben ik nog steeds een grote baby die met tijd en wijlen een vitamine D-shot nodig heeft.

Eerlijk gezegd is de zon anno nu ook een statussymbool. Vroeger moest je zo blank en dik mogelijk zijn en blijven. Dat gaf namelijk aan dat je de luxe had om niet buiten op het land te hoeven werken. Dat werd dan voor je gedaan. Nu is zonnebruin en dun het kenmerk van de luxe om in je vrije tijd de warmte op te zoeken. We smeren het op uit potjes, met alle vlekken en andere risico’s van dien. Ik besluit me nog eens om te draaien en mijn hersens even uit te zetten. Het enige waar ik me vandaag druk over maak, is mijn tanline. Wat een weelde.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 24. Deze editie ligt vanaf 12 juni in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.