Je bent hier: Home > Column > Column Miljuschka: ‘Met samengeknepen billen ging ik op pad: als dat maar goed gaat’

Column Miljuschka: ‘Met samengeknepen billen ging ik op pad: als dat maar goed gaat’

Column
Column Miljuschka: ‘Met samengeknepen billen ging ik op pad: als dat maar goed gaat’

Miljuschka Witzenhausen (33) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

“Ik sta met rietjes te krassen in een staande asbak gevuld met zand. Op het eerste gezicht een nutteloze afleidingsmanoeuvre die goed past bij iemand die is gestopt met roken. Maar niets is minder waar. Ik vond het weer eens nodig om af te reizen naar een plek aan de andere kant van de aardbol. Waar ik de taal niet spreek, de gewoontes niet ken en wars ben van het politieke stelsel dat er huist. Mijn smaakpapillen zijn mijn kompas. Die leren mij een land en zijn cultuur kennen. Het vervelende is alleen dat ik op de plaats van bestemming moet komen om nou net die ene slippery noodle soup of durian-cheesecake te eten.

Grenzen verleggen

Reizen is te gek, maar het doet iets geks, mensen. Het haalt je uit je vertrouwde omgeving. Alle kaarten moeten opnieuw worden geschud. De basics waar je normaal op kunt terugvallen, zijn weg. De kaders van alledag, waardoor uitdagingen zoals een tafel reserveren in je favo restaurant een peulenschil zijn.

‘Wat nou als ik ziek werd, de weg kwijt zou raken of het eten niet lekker zou vinden? Ik bleef lekker in mijn safe zone’

Nu is globetrotten er in verschillende gradaties, van peuterspeelzaal- tot Harvard-niveau. Malaga noem ik kinderspel. Oezbekistan is eredivisie. Vakanties vielen vroeger in de eerste categorie. Lekker naar Spanje aan de Costa del Snol – ik bedoel Sol. Waar naast ­garnalen-piripiri bij de lokale tapasbar ook pannenkoeken en friet speciaal bij Ome Jans Feestcafé te krijgen waren. De castagnetten van de buren klonken door de muziek van Hazes senior, terwijl de San Miguel-cerveza naast een ‘heerlijk helder Heineken’ op tafel werd gezet. Het was een exotische, zonnige versie van huis en haard, voorzien van een vangnet met veel schijnveiligheden. Nooit had ik destijds voor mogelijk gehouden dat de wereld groter kon zijn. Het leek me vooral heel eng. Wat nou als ik ziek werd, de weg kwijt zou raken of het eten niet lekker zou vinden? Ik bleef lekker in mijn safe zone. Ik ging naar Frankrijk, Turkije en kampeerde in eigen land. 

Lees ook:
Column Miljuschka: ‘Ik verbaas me erover hoe erg het ook míjn leven beheerst’

Maar nieuwsgierigheid doet je je grenzen verleggen, letterlijk en figuurlijk. Eten is grenzeloos en zorgde ervoor dat ik vluchten van 12 uur maakte om die ene dimsum te eten of die bijzondere bereidingswijze van sake te zien. Om rijstvellen te zien drogen op daken en te speervissen in onbekende zeeën. Met samengeknepen billen ging ik op pad: als dat maar goed gaat. Steeds bleek aan het einde van de regenboog een pot goud te staan. Durf werd beloond.

‘Ik zat 12 uur in het vliegtuig om die ene dimsum te eten’

‘Wereldwijs’ is een mooi woord, je wordt het ook echt door de wereld over te reizen. Je moet je namelijk op eigen kracht uit elke situatie zien te redden. Dus daar sta ik dan, te tekenen met rietjes in een mix van zand, as en uitgedrukte peuken. Steeds meer mensen om me heen. Uiteindelijk begrijpt 1 iemand het. Die er met handen en voeten en via mijn taxichauffeur voor zorgt dat ik bij dat ramenrestaurant kom waar ik zo graag naartoe wilde. Ik ben weer een smaak, een reisvriend en boven alles een beetje zelfvertrouwen rijker.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 25. Deze editie ligt vanaf 19 juni in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.