Je bent hier: Home > Column > Column Miljuschka: ‘Op aanraden van de dokter moet ik maar even niet thuis zijn’

Column Miljuschka: ‘Op aanraden van de dokter moet ik maar even niet thuis zijn’

Column
Column Miljuschka: ‘Op aanraden van de dokter moet ik maar even niet thuis zijn’

Miljuschka Witzenhausen (33) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

“Het ligt al weken op de loer. Als een grizzlybeer die na een lange winterslaap zijn blik richt op een verse hap. Hij ruikt je en gaat achter je aan totdat je niet meer kunt. Deze dans heeft bij mij ruim een maand geduurd. Ik heb me verzet tot het bittere einde.

‘Soms moet je de handdoek gewoon in de ring gooien’

Ik moet je eerst even waarschuwen. Wil je ooit kinderen? Lees dan niet verder. Heb je kids, zwelg dan mee. Wil je nooit nageslacht? Blijf lezen om dit nog eens dubbel en dwars voor jezelf te bevestigen. Want er zijn situaties met kleintjes die niet te regisseren zijn. Soms moet je de handdoek gewoon in de ring gooien. Jezelf uitzetten en het maar laten gebeuren.

‘Het gevoel in mijn borstkas is te vergelijken met een brandwond’

Ik lig nu in een hotelbed, omringd door zakdoekjes. Afwisselend rillend van de kou en bloedheet. Het huis is vanwege de verbouwing nog steeds een stofnest. Op aanraden van de dokter moet ik daar maar even niet zijn. Het gevoel in mijn borstkas is te vergelijken met een brandwond. En met iedere ademteug zwelt de pijn aan. Te diep ademen wordt onmiddellijk afgestraft met een flinke hoestbui. Die resulteert in het mildste geval op fluimen die een kleurscala hebben van lichtgeel tot donkergroen.

Als het hoesten te lang aanhoudt, begint mijn maagdarmstelsel te protesteren. Het enige wat er dan opzit, is verhuizen naar de wc-vloer waar ik de druk aan beide kanten probeer te beteugelen. Begrensd ademen geeft weer een benauwd gevoel, maar dat beats de wc-vloer any day.

‘IJlend in bed probeer ik te achterhalen wanneer ik de strijd heb verloren’

IJlend in bed tussen de appjes over verfkleuren en andere verbouwzaken door, probeer ik te achterhalen wanneer ik de strijd heb verloren. Komt het doordat ik nu veel minder kook? (Omdat we nog niet echt een thuis hebben.) Is het vitaminegebrek daarmee begonnen? Of is het het bouwstof dat mijn longen te grazen heeft genomen? Nee, ik moet eerlijk zijn. Het begint altijd bij de kinderen.

Onschuldig en onbenullig met een verkoudheid. Nu weet iedere moeder dat kinderen wandelende immuun-testers zijn. Zakdoekjes, keelsnoepjes, VapoRub, stoombadjes, vitaminepillen, alles heb ik ertegenaan gegooid. Maar ik kreeg die ellendige ziektekiemen niet uit hun lijf. Al mijn ‘oplossingen’ leken zelfs olie op het vuur. Nachtenlang heb ik rechtop geslapen met een kind in mijn armen. Zo kwam het slijm niet vast te zitten en sliepen zij, niet ik, beter door.

Lees ook
Column Miljuschka: ‘Ik vaar bij hoge pieke, diepe dalen en chaos. Mede door mijn buitengewone familie’

De moeder-adrenaline (oftewel de hormonen) zorgt ervoor dat je blijft staan als iedereen omvalt. Dan denk je ongeschonden uit de strijd te zijn gekomen, en bam, opeens driedubbelhard ben jij de sjaak. Het enige voordeel is dat je dan zo episch gevloerd bent, dat je niks meer kunt. Dus ik ben verbouwvrij, zorgvrij en vol aan het bijtanken. Ik zie het als een cadeau van Moeder Natuur.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 20. Deze editie ligt vanaf 15 mei in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee