Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Het voelt toch alsof een deel van wat mijn leven als moeder inhield, is opgehouden te bestaan’

Marije: ‘Het voelt toch alsof een deel van wat mijn leven als moeder inhield, is opgehouden te bestaan’

Marije: ‘Het voelt toch alsof een deel van wat mijn leven als moeder inhield, is opgehouden te bestaan’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in  Purmerend.

Tijd

“Pas maar op, voor je het weet zijn ze groot.” Het is een zin die ik de eerste jaren als moeder ontelbaar vaak moest aanhoren. Dan knikte ik plichtmatig. Ik had van de diepte van de betekenis geen idee. Met een kleuter aan mijn hand en een baby op de arm, snapte ik oprecht niet waar al die mensen het over hadden. Natuurlijk werden ze groot. Dat was toch de hele bedoeling van kinderen? Pas nu, jaren later, valt het kwartje. Mijn kinderen zijn momenteel negen en dertien. Te oud voor de kinderboerderij, de speeltuin en het sprookjesbos. En ja, daar worstel ik de laatste tijd steeds meer mee. Het voelt alsof de tijd door mijn vingers is geglipt. Gisteren nog. Omdat de regen al de hele dag met bakken uit de hemel kwam, riep ik enthousiast dat we wel een filmavond konden houden. Ze keken alleen even op van hun scherm. Eén tel. Haalden hun schouders op en zeiden bijna in koor: “Hoeft niet hoor, mama.”Ik weet heus wel dat het kinderachtig is, en dat deze ontwikkeling erbij hoort. Maar het voelt toch een beetje alsof een heel deel van wat mijn leven als moeder inhield, ineens is opgehouden te bestaan. Dat deel waarbij jij de waarheid bent. Dat ze verwachtingsvol naar je opkijken en eindeloos ‘waarom?’-vragen stellen. Dat altijd zo vanzelfsprekende handje in de mijne zodra we de deur uitgaan. Dat is niet meer. En dat is toch even slikken. Dat ik niet meer degene ben naar wie ze kijken voor antwoorden. Ze rollen liever met hun ogen. “Nee hoor mama, dat is helemaal niet waar. Kijk maar op Google.”

Natuurlijk zeg ik dagelijks tegen mezelf dat ik me niet zo moet aanstellen. Dat het juist leuk is, een nieuwe fase. Een fase waarin we andere dingen kunnen zoeken om te doen. Dingen voor grote kinderen. Een fase waarin ik niet meer inwendig moet lachen om de peuter-puberteit, het languit huilen in het gangpad van de supermarkt, maar een fase waarin je elke dag weer die spiegel voorgehouden krijgt. Waarin ze hun eigen vrijheden verwerven. Een fase van losmaken en meer tijd voor jezelf.

Vorige week appte Kyano nog een TikTok-video naar me. Een sketch waarin een moeder thuiskomt van haar werk. Ik zie haar moe, natgeregend. Ze stoot haar hoofd bij het schoenen uitdoen. Dan valt haar blik op haar zoon, verwikkeld in een Playstation-spelletje en zegt ze geïrriteerd: “Ga toch eens van die Playstation af.” Kyano appte er lachende emoticons achteraan. Hij doorziet zo veel meer dan ik denk. Sindsdien krijg ik elke dag een nieuwe video. Als het even kan geïnspireerd op iets wat die week is voorgevallen. “Wanneer je weet dat je haar goed zit? Als je ouders het helemaal niets vinden.” Tuurlijk moet ik dan lachen.

Lees ook
Marije: ‘Na een bevalling van drie dagen en een weeënstorm voelde ik me mislukt’

Laatst vertelde ik aan Liv dat ik zo moet wennen aan hoe groot ze wordt. Dat ze me niet meer nodig heeft zoals toen ze nog een kleine baby was. Toen ik haar tegen me aan kon houden en nog eindeloos kon sussen. “Maar mama, ik heb je nog steeds nodig hoor. Wie moet mij anders naar bed brengen elke avond?” Ik knik en duw de gedachte die meteen in me opkomt – Maar hoelang nog? – snel weg. Voor je het weet zijn ze groot.

Marije Veerman, hoofdredacteur Flair

Deze column van Marije Veerman en veel meer lees je in Flair 35-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.

Fotografie Esmée Franken