Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Lisanne: ‘Ik klaag bij vrienden, want ik ben dol op zelfmedelijden’

Column Lisanne: ‘Ik klaag bij vrienden, want ik ben dol op zelfmedelijden’

Column Lisanne: ‘Ik klaag bij vrienden, want ik ben dol op zelfmedelijden’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Griep en zelfmedelijden

Zelfmedelijden is gevaarlijk. Zodra je erin vervalt, is de wereld om je heen (de realiteit) vertroebeld door de grote of pietluttige ellende die je overkomt. Ik ben zeer gedreven in het hebben van zelfmedelijden – en het zwelgen erin. Het gebeurde zonder dat ik er echt erg in had: eerst had ik een griepvirus te pakken, daarna het slachtoffer-virus. Mensen die zeggen dat alleen mannen altijd doen alsof ze doodgaan als ze een griepje hebben, hebben mij nog niet gezien.

Het begon op maandagavond, het begon met het feit dat ik geen zin had in wijn. Wie was ik? Ik had altijd zin in wijn. Maar die dag was ik nog een bikkelvrouw, zo iemand van de heldhaftige niet-mekkeren-soort, die tetterde dat het wel ging. Ik dronk een wijntje bij het avondeten, ging daarna gewoon zwemmen. Een uur lang lag ik in het water en met nat haar zat ik weer terug op de fiets, want het ging allemaal wel.

De volgende dag werd ik wakker met een hoofd vol snot, een stem schorder dan die van Katja Schuurman en de gedachte dat het misschien wel handig was vast een rouwkaart voor mezelf te ontwerpen. Of op z’n mínst een uitvaartverzekering af te sluiten. Die gedachte verdween meteen weer toen ik uit bed kroop. Ik maakte een stappenplan hoe ik van hier over de overloop, de trap af, door de gang, door de woonkamer, naar de bank moest komen. Dat mijn huis slechts zestig vierkante meter is en je er binnen drie minuten doorheen bent gelopen, gold die dag niet, want ik had griep.

Homeopathische geneesmiddelen

Ik doe, behalve zuchten, steunen, hoesten, mijn neus snuiten, paracetamol slikken en kreunen, twee dingen als ik griep heb. Het eerste: ik geef honderd euro uit bij de Etos aan homeopathische geneesmiddelen, vitamine-pillen, neussprays, pijnstillers, eucalyptusolie om te stomen en gezichtsmaskers (baat het niet, het schaadt evenmin) en verwacht een blik vol mede-lijden van de caissière. En het tweede: ik klaag via WhatsApp, op gezette tijden bij zo veel mogelijk vrienden, want ik ben dol op zelfmedelijden, maar van medelijden van anderen knap ik nog meer op.

“Jij bent een beetje een diertje,” zei mijn vriendin Lisa toen ik na vier dagen heen en weer appen over hoe kut ik me wel niet voelde, nog steeds haar bezoek afsloeg.  “Jij wilt niemand zien, jij kruipt in je holletje.”  Verschil is alleen dat zieke diertjes dat doen om te overleven, zij maken het zichzelf als het ware makkelijker, en ik maak het mezelf alleen maar moeilijker.

Negatief

Want, zoals gezegd, in je eigen bubbel, zonder de wereld om je heen, is alles veel zwaarder en droeviger en stommer.  “Ik wil gewoon geen mensen zien,” mopperde ik, zoals ik al de hele ochtend WhatsApp-mopperde tegen haar. Over dat ik naar buiten moest, een coronatest moest doen en geen puf had voor die driehonderdmeter-wandeling, en chagrijnig werd van het idee dat ik etentjes en een feestje moest afzeggen door die klotegriep. Ik sleurde mezelf richting de teststraat, kocht nog een zak extra groenten bij het winkelcentrum en nog wat extra paracetamol, maar het beste en eerlijkste medicijn kwam die dag via de app, een berichtje van Lisa. Ze verzekerde me dat het in elk geval wel goed zou komen met mijn negatieve uitslag. “Want je negatieve houding: die is er al.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

 Fotografie: Bart Honingh