Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Lisanne: ‘Ik wilde wat die mensen in die laatste baan konden, dat het water ook mijn glijmiddel werd’

Column Lisanne: ‘Ik wilde wat die mensen in die laatste baan konden, dat het water ook mijn glijmiddel werd’

Column Lisanne: ‘Ik wilde wat die mensen in die laatste baan konden, dat het water ook mijn glijmiddel werd’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Lekker snel

Ik heb er een hekel aan om te worden ingehaald. Bij het optrekken na een stoplicht, op de snelweg, op de fiets, al hardlopend. Ik wil graag de snelste zijn, maar ben het nooit. In de auto durf ik nooit harder dan de toegestane snelheid, op de fiets dwalen mijn gedachten af, als ik hardloop zit mijn relatief korte beenlengte mijn snelheid op een gegeven moment in de weg. Daarom leek het me wel wat om te kunnen borstcrawlen. Dan zou ik eindelijk een keer een van de snelsten zijn.

Ik zwem namelijk al een tijd, twee keer per week, en ik word al een tijd, twee keer per week, ingehaald door zo ongeveer alles met een hartslag. De laatste rij in het zwembad is voor de snellen, daar ziet het eruit alsof dat water geen water is maar glijmiddel, zo snel en soepel bewegen die mensen zich voort.

De eerste twee banen zijn voor de trage mensen met wie we de oorlog niet gaan winnen. Omdat ik geen borstcrawl kan, zwem ik altijd in de eerste baan en dat is nog kanslozer dan in de tweede. Daar zwemmen bejaarden tenminste nog in hun eentje. In mijn rij zwemmen de oudjes in duo’s: twee aftakelende lijven naast elkaar, terwijl ze het weer, hun bloeduitslagen en de veterstrikdiploma’s van de kleinkinderen bespreken.

Niets is zo traag als een aftakelend lijf dat praat over het weer, bloeduitslagen en veterstrikdiploma’s. Behalve ik. Dus ik gaf me op, zodra ik zag dat mijn zwembad een cursus borstcrawl aanbood. Ik wilde kunnen wat die mensen in die laatste baan konden: niet spartelen door het water maar glíjden, soepel, snel, vaardig, vol zelfvertrouwen.

Nieuwe zwemspullen

Ik wilde ook dat het water mijn glijmiddel zou worden. Het zou mijn zwemuurtje niet alleen effectiever maken maar ook leuker, want behalve dat ik continu door elke inhaler werd geconfronteerd met mijn eigen trage zijn, keek ik tijdens mijn schoolslaguurtje ook nog eens om de vijf minuten naar de klok om te zien of het al tijd was.

Popelend begaf ik me dus naar de Decathlon, met een lijstje te kopen spullen waar ik werkelijk geen snars van begreep. Ik moest een kickboard hebben, zoomers, een pull buoy en een frontale snorkel. De snorkel die mijn vriendinnetjes en ik op de camping gebruikten om knappe jongens onder water te bespieden, volstond denk ik niet.

Het klonk veelbelovend, al die spullen, ze zagen er professioneel uit, ik vond het niet eens erg om er een fortuin aan uit te geven met die snelheid in het verschiet. Ik zag mezelf al gáán. En ik zag andere schoolslagzwemmers al kijken naar mij, zo van: wow, die is snél. Mijn docent bleek aardig, mijn groepsgenoten waren ook aardig, maar ze waren vooral: sneller dan ik.

Traagste van de groep

Zelfs met mijn zoomers en kickboard was ik de traagste van de groep en zelfs in het zwembad kreeg ik het voor elkaar nat te worden: elke spetter die mijn voorgangers met hun voeten maakten, belandde in mijn gezicht. Na de zeventiende hap chloorwater kreeg ik een déjà vu naar mijn zwemlessen van vroeger, toen ik moest leren koprollen in het water, niet tegen de juf durfde te zeggen dat ik kotsmisselijk was geworden en vervolgens ín het zwembad overgaf.

Lees ook
Column Lisanne: ‘Ik moet gaan accepteren dat ik nooit iets helemaal op orde zal hebben’

Dit keer hield ik mijn avondeten binnen, maakte ik de les af, leerde ik veel maar kon ik nog niets, en naderhand plaste ik de vier liter water uit die het zwembad nu tekortkwam. Het had me wel wat geleken om te kunnen borstcrawlen. Maar ik was even vergeten dat er altijd iets voorafgaat aan ‘iets kunnen’. Het niet-kunnen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

fotografie Bart Honingh