Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Hij vertelt me het liefst over zijn verleden, en dan met name: zijn liefdesleven’

Lisanne: ‘Hij vertelt me het liefst over zijn verleden, en dan met name: zijn liefdesleven’

Lisanne: ‘Hij vertelt me het liefst over zijn verleden, en dan met name: zijn liefdesleven’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Kletsen met Kees

Er is een man, Kees*. In mijn nieuwe wijk hoort Kees bij mijnbuitenmeubilair. Elke ochtend, als Leo en ik half slapend naar het hondenveldje sjokken, zit Kees steevast op het houten bankje bij het veld. Hoe warm het ook is, hij draagt altijd een dikke wintertrui, zijn garderobe beslaat een rood exemplaar, een donkerbruine met een onuitwasbare vlek bij de kraag, en een roze, die hem goed staat. “Roze staat je goed,” zegt ik dan, en dan zie je Kees opveren.

Het zou me zorgen baren als Kees er een keer niet zou zitten. Alsof hij is vastgelijmd, ware het niet dat hij elke keer meeschuift met de traag opkomende zon, elke keer een paar centimetertjes naar links.

Als de vogels in het park hun snavel zouden houden en er geen zuchtje wind zou zijn, zou je zijn botten kunnen horen kraken. 88 is Kees, hij voelt zich 76, zegt hij zelf. Nogal specifiek, maar 76 was het moment waarop hij een kunstheup kreeg, en hij besloot om op die leeftijd –  de leeftijd waarop hij ineens pijnvrij kon lopen – te blijven hangen.

O ja, en die rollator is voor de langere stukken. Als hij het erover heeft, schopt hij zacht tegen de wielen aan, zo van: ik wil niet, maar het moet. Ik klets elke dag met Kees, ik vind hem leuk, grappig, en zijn positieve houding bewonderenswaardig. Hij vertelt me het liefst over zijn verleden, en dan met name: zijn liefdesleven. Dan komt er altijd een twinkeling in zijn ogen die niet te veinzen is en dan komen de verhalen.

Dat Kees ooit eens van ‘een vrouwtje’ leerde dansen, hij kon heel goed dansen, zó goed dat op een gegeven moment ‘meer vrouwtjes’ met Kees wilden dansen. Hij wees eens naar zijn ringloze ringvinger –  “ringen die daar omheen gaan, jeuken,” zei hij. “Ik ben liever een vrij man.” Nu zou Kees ook nog wel een vrij man willen zijn, maar die rollator, hè.

Over het heden is hij daarom minder spraakzaam. Ik vroeg me af waar Kees verder zijn dagen mee vult. Eén keer liet hij zich erover uit. “Ik ben veel in de stad.” Hij wees in de richting van het centrum, maar vijf minuten later wees hij nogmaals, nu de verkeerde kant op. Laatst was hij, zo vertelde hij, bij de nieuwe film  De slag om de Schelde, “echt heel goed,” zei hij, “mijn zoon vond dat ook”. En hij was ook laatst bij een musical over het leven van Tina Turner.

Lees ook
Lisanne: ‘Een schoonheidsnorm is per definitie iets giftigs – of je nou maat XS moet hebben of XL’

Met een gerustgesteld gevoel zei ik Kees gedag. Ik slenterde weer door en passeerde de enige twee reclameborden in de straat. Het ene: een reclamezuil met daarop een foto van Tina Turner en de data van de voorstellingen erbij. Het andere: een filmposter, met de mededeling dat De slag om de Schelde in de bioscopen draait.

Ineens vermoedde ik waar Kees zijn inspiratie had opgedaan. Ik zocht op internet naar recensies over De slag om de Schelde  en de musical om morgen over te praten. Iedereen verdient het in zijn eigen schijnwereld te leven.

Kees is niet zijn echte naam

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 35-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.

fotografie Bart Honingh