Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Lisanne: ‘Ik moet gaan accepteren dat ik nooit iets helemaal op orde zal hebben’

Column Lisanne: ‘Ik moet gaan accepteren dat ik nooit iets helemaal op orde zal hebben’

Column Lisanne: ‘Ik moet gaan accepteren dat ik nooit iets helemaal op orde zal hebben’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Gestroomlijnd leven

Je bureaublad geeft een zeer accurate samenvatting van de mate van structuur die er in je leven is. Je hebt van die mensen die alleen wat snelkoppelingen hebben (die zijn dus zo georganiseerd dat ze die snelkoppelingen ooit hebben áán-gemaakt) en verder een clean scherm, met een foto van een vergezicht dat nog meer rust brengt. Ik heb ook een vergezicht als achtergrond, maar je kunt niet meer zien of het de Himalaya is of de heuvel in het park achter mijn huis, want ik heb alles hersenloos volgeplempt met documenten en foto’s die ik nooit meer nodig heb en snelkoppelingen die ik ooit klaarblijkelijk een keer per ongeluk heb aangemaakt (naar Paint, why?!).

Er staat ook een fotomap op van 2019 die leeg is. Gestructureerde mensen zouden alle foto’s van dat jaar daar allang in hebben gezet en die map zou dan naast mappen staan van 2018, 2017, 2016 tot en met het jaar 10 vóór Christus. Een verdere bloem-lezing: een reisgids die ik ooit heb gedownload voor een weekendtrip van drie jaar geleden, een pitch-document van een klus die ik anderhalf jaar geleden heb afgerond, een verloren gewaande factuur van Ikea, een tandartsrekening van vorig jaar waarvan ik hoop dat ik hem heb betaald. En dan heb ik alleen nog maar het linkerhoekje van het bureaublad gehad.

Laatst zei een collega:  “Mijn leven is best gestroomlijnd.”  Ik vond dat mooi klinken, dat betekent dat je gewoon met de stroom mee kunt varen, een stroom die je voor jezelf hebt gemaakt, als een gespreid bedje, omdat je ervoor zorgt dat je computermappen op orde zijn, je iPhone altijd de nieuwste updates heeft gehad, je telefoon altijd is opgeladen, je huis altijd opgeruimd, je huissleutels altijd op dezelfde plek liggen en bovendien nooit binnen liggen als jij buiten voor een dichte deur staat.

Accepteren

Een gestroomlijnd leven betekent ook: niet alleen weten hoeveel je verdient, maar ook hoeveel je uitgeeft. Rekeningen meteen betalen, een krul op de desbetreffende rekening zetten en die meteen in een map doen met het jaartal waarin je op dat moment leeft. En: altijd een kwartier te vroeg zijn in plaats van te laat. Altijd de tijd hebben voor ontbijt. Geen rommel-laatjes hebben – überhaupt geen rommel hebben.

Ik ken ze hoor, mensen die zo zijn. Een vriend van mij deed ooit zijn luxaflex ooit in bad – ik bedoel maar. Ik moet toegeven dat ik soms een beetje een hekel heb aan die mensen, puur opgestookt door mijn eigen jaloezie. Als ik weer met het zweet op mijn voorhoofd mijn sleutel zoek, schieten er zó vijf namen van vrienden door mijn hoofd die deze stress nooit van hun leven hoeven meemaken. Die erbij zouden staan, genietend van de vogeltjes, van het weer, terwijl ik vijf hartverzakkingen wegpuf nadat ik mijn sleutels heb teruggevonden in een vakje dat ik normaliter nooit gebruik.

Lees ook
Column Lisanne: ‘ik had ooit een lijstje met eisen waaraan een man moet voldoen’

Wat het is, wat het met heel veel dingen is in het leven: ik moet het gaan accepteren. Ik moet gaan accepteren dat ik nooit iets helemaal op orde zal hebben – een beetje orde zou al ontzettend knap van me zijn. En ik moet bedenken: het leven is soms gestrester, maar is het daardoor minder leuk? Want ik ben zojuist, in datzelfde chaotische linkerhoekje van mijn bureaublad, een leuk pdf-document tegengekomen. Over drie weken ga ik naar een voorstelling van Hans Teeuwen in het Circustheater in Den Haag. Ik had géén idee meer dat ik die kaartjes had.  Verrassing voor mijn ongestroomlijnde zelf.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Bart Honingh