Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Lisanne: ‘Ik wil niet meer snuiven aan de keukentafel’

Column Lisanne: ‘Ik wil niet meer snuiven aan de keukentafel’

Column Lisanne: ‘Ik wil niet meer snuiven aan de keukentafel’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Festivaldrang

Een diep gevoel van schaamte maakte zich van mij meester toen ik vorig jaar, zo’n beetje na de eerste lockdown en vlak voor de tweede, in een land vol ploeterende artsen, naar zuurstof happende patiënten, thuiszittende gezinnen en eenzame ouderen, mijn vinger wilde opsteken. Om vervolgens mijn keel te schrapen en te vragen: ‘En mijn festivals dan?’ Ik stak mijn vinger niet op, schraapte mijn keel niet, liet feestgerelateerde opmerkingen achterwege.

Want het was behoorlijk oppervlakkig om in mondiale crisistijden over het gebrek aan uitgaansmogelijkheden te klagen, en nogal egocentrisch bovendien. Op de ladder van leedhiërarchie kwamen de mensen die dat jaar geen luchtbedje konden uitrollen op Lowlands onderaan te staan – evenals de mensen die klaagden dat ze plastic bierbekers misten en geen pilletjes meer wilden gebruiken in huiselijke kringen, maar in tenten waar het zweet langs de doeken naar beneden druipt en je onafgebroken lichaamsdampen van wildvreemden inademt.

Feestgangers kozen eieren voor hun geld en hielden hun mond.Deze zomer zijn de kaarten anders geschud. De vaccinatiegraad is – bij schrijven – 84,9 procent voor de eerste prik onder achttienplussers en 75,7 procent voor een volledige prik. Met die vaccinatiegraden is het een beetje zoals met graden Celsius in de zomer: hoe hoger de graad, des te groter mijn feestdrang. Er borrelt, figuurlijk, een onrust onder mijn opperhuid en die moet eruit. Alsof iemand een beetje spa rood in mijn aderen heeft gespoten.

Avonden struin ik festivalsites af om te kijken of er érgens nog een pareltje te vinden is dat met minder dan 750 bezoekers wel mag doorgaan. Bij elke persconferentie ervaar ik ijdele hoop dat Rutte zal zeggen dat de festivals die nog op de planning stonden, tóch door mogen gaan. Ik wil razen. Beleven. Luchtbedjes uitrollen waarop ik uiteindelijk onverstandig weinig uren zal doorbrengen, plastic bierbekers leegdrinken. Ik wilde mezelf weer als oppervlakkig bestempelen, tot er grote protestmarsen door steden als Groningen, Utrecht en Amsterdam gingen, vol met mensen bij wie het ook borrelt.

Lees ook
Lisanne: ‘Hij vertelt me het liefst over zijn verleden, en dan met name: zijn liefdesleven’

Deze zomer heeft feestvieren zijn oppervlakkigheid verloren. ‘Ik wil niet meer snuiven aan de keukentafel’, stond er op een bordje dat iemand vol verve de lucht in hield. ‘Music is our medicine.’  En de smeekbede: ‘Laat ons dansen.’Als ik naar de doorgestreepte festivals in mijn agenda kijk, gaat er een steek door mijn hart. Geen dodelijke steek, er hoeft geen medicijn of arts aan te pas te komen: niet kunnen feesten is geen eerste levensbehoefte. Maar het is een manier om je levenslust te uiten.

Ik denk aan memorabele optredens die ik heb gezien (Pink, Robbie Williams, Krezip, Rolling Stones, Pearl Jam, Metallica, kleine onbekende bandjes die later groot werden). Ik denk aan dansen in de zon. Mensen in poncho’s, altijd blijven lachen. Ik denk aan brakke rijen voor de koffiekraam, festivalgangers in hun slaapkloffie bij de douches. Ik denk aan nachtelijke campingwandelingen. Aan kapotte partytenten, muziek uit boxen, hangen met vrienden, gitaartje erbij. Wie wil feesten maar dat niet mág, loopt dierbare herinneringen mis. Daar is weinig oppervlakkigs aan.

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 35-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.