Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Niemand had mij voorbereid op wat er gebeurt met borsten die hun melk niet kwijt kunnen’

Marije: ‘Niemand had mij voorbereid op wat er gebeurt met borsten die hun melk niet kwijt kunnen’

Column
Marije: ‘Niemand had mij voorbereid op wat er gebeurt met borsten die hun melk niet kwijt kunnen’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Nooit meer borstvoeding…

“Gek, hoe dat werkt. Dat je een bepaald gevoel jaren later nog kunt terughalen alsof het gisteren was. Die mengeling tussen steken en bonken. Van borsten die zo strak gespannen staan dat het lijkt of ze elk moment kunnen ontploffen. Ik was er die tweede keer zo stellig in: ik ging het gewoon niet meer doen. Op de kraamtijd van Kyano keek ik niet echt met een goed gevoel terug. Na de bevalling die drie dagen duurde en uiteindelijk een keizersnede werd, wist ik alleen nog dat ik kapot was. Moe, nog voor ik aan het moederschap begon. Ik gaf borstvoeding, maar Kyano zoog zo hard dat mijn tepels binnen twee dagen al open wonden waren. Ik ging kolven, maar ook dat deed pijn. Alles in mij riep dat ik dit niet meer wilde. Maar ik had een kraamverzorgster die nogal op borstvoeding hamerde. Die elke dag smalend mijn slaapkamer in kwam, tetterend dat ik zo’n mazzel had met die enorme melkproductie en dat ik gewoon even moest doorzetten. Uiteindelijk gingen de wonden op mijn tepels pas dicht toen ik overstapte op flesvoeding. Zo’n twee maanden later.”

“‘Dat ga ik anders doen’, was het eerste wat ik zei toen ik zwanger was van de tweede. Ik gunde mezelf én mijn kind een andere kraamtijd. Eentje waarin ik haar wel liefdevol kon voeden. Al bij het eerste gesprek met mijn verloskundige vroeg ze of ik borstvoeding wilde gaan geven. Mijn ‘nee’ kwam er harder uit dan mijn bedoeling was. Misschien wel uit bescherming, omdat ik niet zeker wist of ik bestand zou zijn tegen de groepsdruk. Want die kwam er natuurlijk toch. Toen Liv net was geboren, hoorde ik de kraamverzorgster discussiëren met de verloskundige, die het duidelijk nog steeds niet eens was met mijn keuze: ‘Maar wat wil je dat ik doe? Mevrouw wil gewoon niet.'”

Lees ook
Marije: ‘Toen Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd’

“Het genieten duurde welgeteld twee dagen. Niemand had mij voorbereid op wat er gebeurt met borsten die hun melk niet kwijt kunnen. ‘Even doorzetten’, zei de verloskundige toen de kraamverzorgster haar belde voor raad. ’s Nachts droomde ik dat mijn borsten zouden openbarsten als een watermeloen die op de grond valt. Er waren pillen die de melkproductie konden stoppen, vertelde mijn kraamverzorgster. Ze had de verloskundige er al naar gevraagd, maar een recept mocht alleen worden uitgeschreven aan moeders die hun kind waren verloren. Ik kreeg koorts en de pijn werd zo heftig dat ik alleen nog maar op mijn rug kon liggen. Franklin belde de huisarts. Hij vroeg haar naar de pillen en ze zei dat hij ze per direct kon ophalen bij de apotheek. Het duurde nog twee dagen voor mijn borsten opnieuw de mijne waren en ik voor het eerst weer mijn eigen kind kon vasthouden. Ik keek naar dat drinkende mondje, hoorde de geluidjes die ze maakte en werd overspoeld door liefde. Het was alles wat ik wilde.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 21-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marije Veerman (@marije.veerman)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marije Veerman (@marije.veerman)

Fotografie: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee