Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Bibi Breijman > Column Bibi: ‘Met koorts en verslagen door de bulten-ellende ligt ze in onze armen’

Column Bibi: ‘Met koorts en verslagen door de bulten-ellende ligt ze in onze armen’

Column Bibi: ‘Met koorts en verslagen door de bulten-ellende ligt ze in onze armen’

Bibi Breijman (30) is influencer en zangeres. Ze is samen met zanger Waylon, met wie ze dochter Teddy (2) heeft. In Flair schrijft ze elke week over haar leven.

Het grote bed

Sinds een paar dagen is Teddy’s nieuwe chillplek haar eigen ‘sote bed’. Ik ben trots, maar het is de weemoed die overheerst. Zo’n echt groot bed is leuk, maar je wordt even keihard met je neus op de feiten gedrukt: ze worden veel te snel groot. Bij elke nieuwe stap denk ik terug aan dat hulpeloze hoopje geluk. Aan hoe ze urenlang kon slapen in mijn armen of in haar mandje.

We hadden zo’n schattige rieten draagmand waarin we haar overal mee naartoe konden nemen. Dat Mowgli-achtige mandje maakte plaats voor een ledikant en nu is dat ledikant dus omgebouwd naar een formaat bed waarin ik ook makkelijk zou kunnen slapen. Het is met 1,40 meter immers bijna mijn gestrekte lengte.

“Mama, ik heb nog nooit zoiets moois gezien!” schreeuwt Ted. Ze springt in mijn armen terwijl ze  “Dankjewel mama”  blijft herhalen. “Geniet ervan liefje,” zeg ik. “Kom je ook in mijn bed slapen mama?” vraagt ze enthousiast. Ons grote bed was altijd de troef als we haar naar bed wilden krijgen. Echt ons momentje samen, ook al klinkt dat superkneuterig. Samen even lezen, de dag doornemen, stoeien en bij papa in de ‘tandartsstoel’. “Je mag nog wel in ons grote bed hoor,  Ted,” antwoord ik.  “Nee, ik wil niet meer in jullie grote bed.”

Verbaasd kijk ik haar aan en ik moet even slikken van deze kordaatheid. “Oké,” zucht ik, “dan kom ik wel bij jou. Maar heel even maar!” Ted lacht tevreden en tilt uitnodigend de deken omhoog. Al snel lig ik bedolven onder de knuffels in haar bed. Wanneer ik bijna in slaap val, verkas ik toch maar naar mijn eigen slaapplek.

In de dagen die volgen, lijkt Ted in alles te veranderen; komt het door dat bed? In plaats van bij ons ligt ze nu ’s ochtends in haar eigen bed een boekje te lezen en leeft ze als een puber onafhankelijk in haar eigen domein.

Ik kan dit nog niet aan, zeg ik tegen W. En terwijl ik deze profetische woorden nog maar net heb gesproken, haal ik Teddy die avond onder de bulten uit bad. Waterpokken. Met hoge koorts en verslagen door de bulten-ellende ligt ze in onze armen. Je mag het als ouder eigenlijk niet hardop zeggen, maar als ze zo gloeiend tegen je aan liggen te slapen, vind je dat stiekem toch heerlijk. Weer even dat hoopje geluk tegen je aan.

Na een avond koortsig ijlen, richt Ted zich op en zegt dat ze naar het grote bed wil.  “Ja? Wil je echt naar het grote bed?” vragen wij opgelucht in koor. Ted stemt in. Het is ons gelukt. We hadden er de waterpokken voor nodig, maar ze wil weer als vanouds bij óns liggen.

Eenmaal boven gaan we met z’n drieënin ons bed liggen.  “Nee papa,” zegt Ted. “Ik wil in míjn sote bed.”  Ze wankelt naar haar kamer. W volgt haar en kijkt mij aan met een blik die zegt: jammer joh. Ik lach en volg het tafereel in Teddy’s kamer. Ik hoor dat Tedje wordt ingestopt met een verhaaltje. “Jij moet ook in mijn sote bed, papa.”

Ik wacht af wat W gaat zeggen, maar het blijft lang stil. Ik beeld me in hoe ze haar vader aankijkt om hem zover te krijgen en hoor een hoop gestommel. “Nou vooruit, schuif op met je kont,” zegt Way. Ik hoor dat het bed niet is gemaakt voor vaders. Het klinkt alsof hij er elk moment doorheen kan zakken. Maar ze heeft het voor elkaar. Ons sote bed is verleden tijd. Vanaf nu liggen wij om de beurt in Teds sote bed.

Deze column van Bibi Breijman komt uit Flair 46-2021. Deze editie ligt van 17 t/m 23 november in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.