Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Bibi Breijman > Column Bibi: ‘Alles is te duur om te worden platgedrukt en te eindigen vol kinderkwijl’

Column Bibi: ‘Alles is te duur om te worden platgedrukt en te eindigen vol kinderkwijl’

Column Bibi: ‘Alles is te duur om te worden platgedrukt en te eindigen vol kinderkwijl’

Bibi Breijman (30) is influencer en zangeres. Ze is samen met zanger Waylon, met wie ze dochter Teddy (2) heeft. In Flair schrijft ze elke week over haar leven.

Kutnagellak

“Mama, mag ik ook?” hoor ik bij elke stap die ik zet. Het is het kleine verwonderde babyeendje dat mij de hele dag volgt in alles wat ik doe. Bij elke handeling achter mijn make-up-tafel observeren twee bruine kijkers me. Ze houdt elke beweging nauwlettend in de gaten, zodat ze het op haar manier na kan doen. “Mag ik ook nu?” klinkt een ongeduldig piepstemmetje. Ja schat, heel even, je mag zo wel een kwastje van me voor je make-up. Haastig zoek ik in mijn la naar het goedkoopste exemplaar, maar alles is te duur om te worden platgedrukt en te eindigen vol kinderkwijl. Maar de twee donkere ogen kijken me nu hoopvol aan.

Ach, wat maakt het ook uit, denk ik. Ik geef haar mijn dure M.A.C-kwast en zeg haar heel voorzichtig te zijn. Ik weet nog zo goed hoe ik zelf elke dag naast mijn moeder en haar grote make-updoos zat. Die doos was bijna net zo groot als ik. Zodra ze dan de deksel optilde, rook het naar de geur van oude Bourjois-rouge, rozig zoete poederkwasten en verdwaalde testers van parfums. Heerlijk. Vol verwondering volgde ik het dagelijkse tafereel en kwam tot de conclusie dat er niemand mooier was dan mijn moeder.

Terwijl ik wegdroom bij die mooie herinnering, is mijn kleuter plots tropisch gekleurd. Ik schrik van de combinatie van haar (harde) krullen en oranje huid. “Hé Teddy Donders, we gaan naar opa en oma.”  Ik pak haar op en neem haar mee. Op weg naar beneden krijg ik de onvermijdelijke vraag: “Mag ik dan ook nagellakken?” Als ik mijn nagels lak, maak ik er een mini-manicure van, een gezellig meidenmiddagje waarbij ze me altijd vraagt om dezelfde kleur nagellak als ik.

Aandoenlijk vind ik dat, en het doet me denken aan hoe ik er als klein meisje graag hetzelfde uit wilde zien als mijn moeder. Dus antwoord ik haar altijd:  “Ja, natuurlijk schat.”  Nooit heb ik erbij stilgestaan wat een manicure die kleine nageltjes kan aandoen. Dus elke keer als ik mijn eigen nagels lak, lak ik op haar verzoek tien miniatuurnageltjes mee. “Zo, zelfde als mama,” zegt ze dan trots terwijl ze haar handje in de mijne legt.

Lees ook:
Column Bibi: ‘Met koorts en verslagen door de bulten-ellende ligt ze in onze armen’

Totdat ik van de week, toen ze aan haar boter-hammetjes zat, opeens haar handjes goed bekeek. Zag ik dat nou goed? Geel afgebrokkelde nagellak met halverwege haar duimnageltje een diepe snee. Het nageltje aan haar ringvinger liet helemaal los. Geschrokken pakte ik haar handje en bekeek schuldig de aangevreten nageltjes. “Heb je pijn, Ted?”  Maar Ted zei niets, met een volle hagelslagmond schudde ze haar hoofd heen en weer. Ik pakte een watje en haalde de rotzooi van haar kleine onschuldige nageltjes, de snee was rondom rood en gezwollen. Haar ringnageltje kon ik er halverwege haar nagelbed afknippen, het zat helemaal los.

“Kutnagellak,” mompelde ik boos in mezelf. Boos op de nagellak, maar natuurlijk het boost op mezelf.

Ted keek teleurgesteld naar haar kale nageltjes. “Waar is die nou, mama?” Ik pakte het watje en haalde mijn nagellak er ook af. “Ik wilde dezelfde nageltjes als jij, Ted.” Ik liet haar mijn kleurloze nagels zien. Ted lachte tevreden. Veel mooier zo.

Deze column van Bibi Breijman komt uit Flair 47-2021. Deze editie ligt van 24 t/m 30 november in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.